Sukkelaar in Ooty

Carys Davies is een hooggewaardeerde schrijfster. Haar roman ‘Het missiehuis’ werd The Sunday Times 2020 Novel Of The Year. Ik kan van dit boek evenwel niet veel meer maken dan een verhaal over een sukkelaar die zichzelf terugvindt in Ooty.

De sukkelaar is de Britse Hilary Byrd. Ik vind hem een sukkelaar met autistische trekken. In het boek wordt het niet zo benoemd, maar wat anders te vinden van iemand die alleen zichzelf ziet en zijn omgeving totaal niet begrijpt. Zo is Hilary, een vijftiger, verliefd op Priscilla, zo rond de twintig. Hij ziet geen probleem! En in Engeland moest zijn zuster Wyn voor hem zorgen. Zij overnachtte bij hem als het niet goed ging. Zij regelde voor hem dingen op zijn werk.
Het probleem voor het boek is dat de standpunten van Hilary door zijn wel heel afwijkende houding echt die van hem zijn en dat we niet denken dat misschien meer mensen zo zullen denken. Dat Hilary een sukkelaar met autistische inslag is, is niet functioneel voor het boek maar juist disfunctioneel!

Hilary belandt na wat rondreizen door in India in het ‘hill station’ Ooty. Voor de onafhankelijkheid in 1947 gingen de Britten hiernaartoe als het elders te warm was. En hier vind je ook nu nog iets terug van het verre verleden, uit de tijd van het Britse kolonialisme. Byrd voelt zich hier goed. Maar ja, wat zegt dat? Hij is niet de standaard Brit, hij is een sukkelaar.

Byrd ziet en merkt het niet maar ook in Ooty rukt het hindoenationalisme op. Er zijn kleine aanwijzingen in het boek daarvoor en uiteindelijk zorgt dit hindoenationalisme ook voor de ontknoping van het verhaal.

Qua thema’s, kolonialisme en Hindoenationalisme, spreekt ‘Het missiehuis’ mij wel aan. Over de uitwerking twijfel ik. Hoofdpersoon Hilary, met zijn vreemde, welhaast autistische gedrag, vind ik een rare keuze. Al met al is dit voor mij een twee sterren-boek.