Duifje van me

Waarom koos ik dit boek?

Dit boek koos ik om meer diversiteit in mijn lijst te brengen. Ik dacht: leuk, een boek dat plaatsvindt in een land dat ik niet zo goed ken: Israël. En inderdaad, daar heb ik nieuwe dingen over geleerd. Kibboetsen, oorlogen, eten... Ook postduiven en duiven spelen een centrale rol in dit boek.
Toch vond ik het niet zo'n fijn boek. Er zijn twee verhalen die door elkaar heen lopen en helemaal aan het einde snap je hoe die verhalen aan elkaar te knopen zijn. In een van de verhalen krijgen de hoofdpersonen bijvoorbeeld geen naam. Ze worden baby en het meisje genoemd.

Mijn favoriete karakter is Mesjoellam. Daar had ik graag meer over gelezen. Een grote sterke man die om de haverklap huilt en dramatische uitspraken doet. Zijn zoon is overleden en hij komt niet over het verlies heen, maar heeft alles over voor zijn vrienden.

Het voelde of de schrijver het boek langer wilde laten duren dan eigenlijk nodig was. Sommige mensen vinden het fijn dat er de tijd wordt genomen voor dit soort verhalen, maar ik dus niet zo. Het deed me denken aan Hier Ben Ik van Jonathan Safran Foer (en die beviel me ook niet zo) omdat de verhaallijnen in mijn ogen nodeloos complex worden gemaakt, terwijl dat niet nodig is. Maar hé wie weet is dat een metafoor voor onze ingewikkelde levens en de verwarring van de hoofdpersonen.