Racisme bij niet-racisten

Lees dit boek als:

• je wil lezen over racisme (van mensen die zichzelf niet racistisch vinden)
• je wil zien hoe white privilege werkt (dat je als wit persoon een makkelijker leven hebt, omdat mensen bij jou uitgaan van het goede zonder dat je dat hoeft te bewijzen)
• je wil lezen over verschillen tussen arm en rijk
• je over een lieve en een beetje gekke peuter wil lezen
• je houdt van luchtig geschreven boeken over zware onderwerpen

Het is dus niet echt een boek over een peuter, al speelt ze een belangrijke rol. Ik vind de titel en voorkant niet goed gekozen.

In dit boek volg je Emira en Alix. Alix is een succesvolle onderneemster, en moeder van twee kinderen. Emira past op haar kinderen en houdt heel veel van de oudste: Briar (wat een naam?).
Als Emira tijdens een noodgeval met Briar rondloopt in de supermarkt dan wordt ze bijna aangehouden omdat men denkt dat ze dat meisje ontvoerd heeft. Eigenlijk gaat het hele boek over de gevolgen van die gebeurtenis.

Alix lijkt me zo'n Pinterest-Mom. Alles moet perfect. Ze schrijft extra mooie brieven en krijgt van alles gratis opgestuurd. In het begin lijkt ze aardig maar uiteindelijk was ik blij dat het boek uit was en ik over haar niets meer hoef te lezen.
Ze wil zich bemoeien met ALLES in het leven van Emira. Ze weet het altijd beter en zewekt me op de zenuwen. Ze is rijk, heeft een goed betaalde baan, maar kan zich niet inleven in hoe het is om dat niet te hebben.

Emira is een jonge zwarte vrouw (millenial) die haar plek nog niet gevonden heeft, en een vaste baan al helemaal niet. Geld is dus een probleem. Emira is voor Alix een gesloten boek, en ook als lezer heb je moeite om te zien wat er werkelijk in haar hoofd omgaat, maar ze lijkt me sympathiek.
En dan date ze ook nog met een ex van Alix die ook bij de 'nee het is geen ontvoering' in de supermarkt aanwezig was.

Oh, wat echt mijn hart brak in dit boek: Briar. Een praatgrage peuter vol vragen. En haar moeder vindt haar duidelijk niet leuk. Hoe kun je niet van zo'n kleintje houden?

Het boek zelf las vlot weg, maar eigenlijk gebeurde er weinig voor zo'n dik boek. De voorkant ziet er leuk uit, je denkt dat het een simpele feelgood zou kunnen zijn, maar dat is het juist niet. Is dat een bewuste keuze?