Scherpe dialogen, eindeloze liefde.

De wederhelft is een portret van twee geliefden die elkaar langzaam ontdekken en elkaar langzaam verliezen. Het verhaal wordt verteld vanuit Martine, het personage dat het boek glans geeft: onafhankelijk, geestig, eigenzinnig, en doordrenkt van de politieke en maatschappelijke ideeën uit haar tijd. De scherpe dialogen tussen haar en Gustav, haar geliefde, maken het boek meer dan de moeite waard.

“Ik wil hem, ik wil hem echt, ik wil alleen niet dat hij mij bezit,” is een zin die het verhaal samenvat. Het draait om de spanning tussen verlangen en vrijheid, en nabijheid en verstikking. Het is een verhaal over afstoten en aantrekken, over twee mensen die in de kern bij elkaar horen, maar elkaar in de dagelijkse werkelijkheid nauwelijks kunnen verdragen. Het boek werd in 1976 geschreven, maar de politieke, maatschappelijke en persoonlijke thema’s (denk: oorlog, polygamie en bindingsangst) passen perfect in 2025.

Sundström schrijft met scherpte, maar soms ook met een overdaad aan woorden. Toch past die overdaad bij het onderwerp: de sleur, de herhaling en de twijfel die elke langdurige liefde kleuren. Misschien moesten juist al die woorden er zijn om de vermoeidheid van de relatie voelbaar te maken.