Warm, licht en kinderlijk

In Moshi Moshi neemt Banana Yoshimoto de lezer mee naar Meguro, een wijk in Tokio. In deze wijk probeert de jonge vrouw Yocchan verder te leven na de plotselinge en bizarre dood van haar vader.
In plaats van een roman vol drama, spanning en conflict, kiest de schrijver ervoor om het alledaagse en het lichte leven te beschrijven. En dat is fijn.

De manier waarop plekken en wijken onlosmakelijk verbonden raken met herinneringen en emoties, juist na het verlies van een dierbare, is aangrijpend en herkenbaar. De rol van koken en eten als troost en kunstvorm in het verhaal geeft het boek extra warmte.

De schrijfstijl is net als het thema, alledaags, en ergens kinderlijk. Dit maakt het boek interessant, maar houdt de lezer ook tegen om ergens echt de diepte in te gaan, of om vervoerd te raken. Het slot van het verhaal voelt gekunsteld.

Kortom. Ik ben er niet over uit. Ergens raakt het boek een snaar, maar echt verder dan dat gaat het nooit. En toch las ik het met warme gevoelens.