Een razensnelle thriller met een vleugje humor

Deze recensie werd eerder gepubliceerd op mijn blog.

Bob Lemmens is een enthousiast undercover agent maar wanneer hij kantoorwerk heeft, is hij niet te genieten. Het gaat thuis samen met zijn vrouw Liesbeth ook al niet zoals hij gewend is en dan krijgt hij ook nog eens de opdracht om coco te worden (contactcoördinator) en moet de undercover agent Kerim Yildiz begeleiden. Zijn baas Nick oordeelt dat hij momenteel te instabiel is om zelf weer undercover te gaan.

Maar wanneer bij een serie plofkraken een dode valt, wordt hij toch weer in de rol van undercover agent geduwd en moet het vertrouwen van de daders zien te winnen om hen uiteindelijk over te kunnen leveren.
We lezen hier over de Bob Lemmens zoals we hem kennen uit het eerste boek.

Humor is zeker aanwezig in deze spannende thriller en brengt vaak een glimlach op je gezicht.
“De rechercheur knikte naar het noodverkeerslicht. ‘Daar hangt een flitser, want ze rijden hier als gekken. Rond het doorgegeven tijdstip reed een witte bestelbus door het rood. Wat ze daarna uitgespookt hebben, weet ik niet, maar misschien komt ie bij jullie nog in beeld. De grens ligt daarachter.’ Hij wees de brug af naar beneden.
‘Het lijkt verdomme wel een aflevering van The Bridge.’ “

Het verhaal speelt zich voornamelijk af in het gebied aan de grens van Duitsland, België en Nederland. Wat ik persoonlijk heel leuk vond was om tijdens het lezen een politiebureau, gelegen aan de Postelseweg uit mijn geboortegemeente Eersel tegen te komen.

De personages zijn weer heel duidelijk beschreven; hier kun je je niet vergissen. Mooi, om in deze serie weer een aantal oude bekenden terug te zien, zoals Ferry en tante Mie.

Het verhaal wordt verteld in negen episodes waar je doorheen raast als een wervelwind. De manier van schrijven van Luijten laat geen andere manier toe; je moet en zult weten hoe het verder gaat want de opdracht die hij kreeg leek eenvoudig voor iemand met zijn ervaring, tot een tienjarige jongen verdwijnt en de situatie dreigt uit te draaien in een bende-oorlog.
“Zonder te antwoorden opende Tjeu de poort en Bob stapte weer in. Langzaam reed hij het terrein op. De hoge stapels autowrakken hadden ‘s avonds iets akeligs. Hij moest dan altijd denken aan het kinderboek De Griezelbus van Paul van Loon, dat hij aan Polly voorgelezen had toen ze nog kleiner was. Een van de delen speelde in een autosloperij en hij kreeg er nu zelf rillingen van. Net of iets hem vanuit de donkere holtes aanstaarde.”

Bob vult de opdracht van zijn baas Nick nu ook weer op geheel eigen wijze in en volgt voornamelijk zijn instinct. Hoe zal dat aflopen voor alle betrokkenen?
Lees dat zelf in ‘Undercover – Ramkraak’.
Ik kijk in ieder geval uit naar een volgend deel met deze doordouwer Bob in de hoofdrol.