Een heerlijke misdaadroman

Voor in het boek lees je: ‘In memory of Alan Rickman’.
Hoeveel deze helaas te vroeg overleden Alan Rickman met dit boek te maken heeft, lees je gaandeweg het verhaal.
Dat is knap gedaan door Henry de Hoon!

In de proloog lees je een stukje over schoenen. Je vraagt je af wiens gedachten dit zijn?

‘Zijn laatste voorstelling’ is een misdaadroman waar je van kunt genieten.
Hier en daar een typefoutje mag de pret niet drukken. Als lezer ben je vooral bezig om de belevenissen van Pien te volgen.

Pien wordt door de politie gedwongen om in Londen te blijven. Ze lijkt zelfs geobsedeerd door het gebeuren; ze vraagt zich constant af wie heeft Alexander vermoord en waarom? Soms ziet ze dingen die er niet zijn, dat heeft iets magisch. Wat heeft haar verdwenen voicerecorder met dit alles te maken?

“Na tien minuten keek ze onwillekeurig even om en zag ineens Donovan, waar eerst een lege stoel was. Ze rilde. Wat moet die vent nou hier? Hij keek niet naar haar, had zijn ogen op het podium gefixeerd en zag haar misschien helemaal niet. Maar al snel kroop het wantrouwen binnen. Natuurlijk wist hij dat ze daar zat.”

Het is duidelijk dat de auteur weet waar hij het over heeft wanneer de diverse locaties in Londen besproken worden. De niet al te lange zinnen nodigen uit om snel verder te lezen, de fijne schrijfstijl zonder veel poespas maken dit tot een heerlijke misdaadroman met een vleugje humor.

Ik heb ‘Zijn laatste voorstelling’ graag gelezen.