Verdrietig maar ook ontroerend

Ik mocht het boek Vergeet me van Judith de Laat lezen voor de boekenreizigers leesclub o.l.v. Erna Eikhoudt. De titel en de cover passen uitstekend bij het verhaal. Hierin maken we van dichtbij mee welke strijd Tine en haar familie moeten leveren als haar moeder een verdrietige diagnose krijgt. Maar ook lezen over de strijd die Tine’s moeder heeft.

Tine’s moeder heeft Tine al een tijdje op afstand gehouden, met een reden. Dan gaat Tine met haar moeder mee naar de dokter, waar ze de diagnose te horen krijgt: Alzheimer, in een vergevorderd stadium. Tine is boos, boos op zichzelf, omdat ze niks gemerkt heeft. Maar ook boos op haar moeder, omdat die niks gezegd heeft. Ook haar broer Gijs heeft haar niks verteld.

Haar moeder heeft goede momenten maar ook momenten dat ze teruggaat naar haar jeugd. Waarop Tine en Gijs zich realiseren dat ze eigenlijk niks weten van hun moeders jeugd. Waarom praatte ze daar nooit over?
De auteur neemt je mee in het verleden van hun moeder, waarmee je als lezer een beter beeld krijgt over het verleden. Want waarom wil ze het vergeten?

De andere verhaallijn ligt in het heden. Daarin lees je over de frustraties, het verdriet en de machteloosheid van hun moeder, maar ook van Gijs, Tine en haar gezin. Als lezer leef je met de familie mee, en dat komt ook omdat het beeld wat geschetst wordt ook echt binnenkomt bij je. Je kan een goed beeldvormen van de omgevingen waarin het boek zich afspeelt.

Het is een ontroerend boek, met herkenbare situaties. Ook als je geen Alzheimer van dichtbij hebt meegemaakt, voel je wat het gezin moet doormaken. Ik vind dat knap dat je dat kan laten doorsijpelen zonder dat het boek een verschrikkelijk verdrietig boek wordt. Hoewel dit situatie dat wel is, maar de auteur laat zien dat er ook mooie dingen naast verdriet kunnen bestaan. Ik vond het mooi geschreven en het ontroerende mij ook. Een aanrader!