Wauw...een échte must-read!

Ach, oom Daniel…
Over de cover hoef ik weinig te zeggen, want die is in één woord: FANTASTISCH. En als je na het uitlezen nogmaals naar de cover kijkt, word je nóg enthousiaster. Die ogen zeggen zo ontzettend veel…wauw! Ik heb niet, zoals veel andere lezers, een liefde voor waargebeurde verhalen. Althans, ik zoek ze niet speciaal daar op uit. Daar komt bij dat niet iedere auteur een waargebeurd verhaal zo op papier kan zetten, dat je ook werkelijk voelt en gelooft wat er is gebeurd. Nou, één ding is zeker…dat is Chris de Stoop wél gelukt. Écht knap om zo’n heftig verhaal over je oom te gaan schrijven.
Op de achterflap staat dat het een meeslepend en aangrijpend verhaal is, en dat klopt als een bus. Ik werd écht geraakt en kon me heel goed in Daniel inleven. Nu, een aantal dagen later, denk ik nog steeds aan deze bijzondere man en niet te vergeten aan de leden van de jeugdbende.
Over de precieze gebeurtenissen kan ik uiteraard niets zeggen, maar hoe Chris dit vertelt…ik voelde warmte op diverse manieren. Hij schrijft zó ontzettend mooi dat je alleen al dáárvoor min of meer ‘verplicht’ bent om leesuurtjes vrij te maken. Je leest over verdriet en ellende, maar anderzijds lees je ook over begrip en hoe mooi een persoon kan zijn. Althans zo heb ik dit ervaren. Nu jij nog! Wél nog een kleine tip van mij: Het boek Daniel heeft geen losse hoofdstukken, dus een goede reden om dit in één keer uit te lezen!
Alvast heel veel leesplezier!