Ik wil meer...

Ohhhh…wat hou ik toch van deze auteur! Inmiddels is dit de vierde roman van hem en ik wil méér. Zowel 'De acht bergen' als 'De buitenjongen' vond ik prachtig. 'Sofia draagt altijd zwart' vond ik wat minder, maar genieten van zijn schrijfstijl en taalgebruik doe ik dubbel en dwars.

Toen Zonder de top te bereiken uitkwam wilde ik ‘m vrijwel meteen kopen, totdat ik de recensies las. Deze waren niet allemaal zo lovend. Eerlijk gezegd las ik steeds meer negatieve dan positieve reviews. Maarrrrr…mijn nieuwsgierigheid won en daarom is het rijtje compleet! Gelukkig maar, want ik ben heel enthousiast.
Deze roman is inderdaad méér dan een reisverslag. Zo kun je het mijns inziens ook niet noemen. En vooral niet als Paolo Cognetti het schrijft! Hij vertelt uiteraard over de reis en wat de hoofdpersoon meemaakt en voelt gedurende zijn avontuur. De auteur nam mij daadwerkelijk mee op reis en ik bevond me in de bergen. Dat is vakwerk en niet voor iedere schrijver weggelegd.

Als je op zoek bent naar een spannende pageturner waar veel in gebeurt en leest als een trein is dit niks voor jou. Zonder de top te bereiken is voor lezers die houden van diepgang en kunnen genieten van zijn taalgebruik. Tevens moet je houden van lezen over de natuur en de prachtige beschrijvingen daarvan. Langzaam en in alle rust lezen dat is iets wat deze roman verdient en dan ook het mooist tot zijn recht komt. Jezelf overgeven…
De tekeningen waren wel aardig, maar dat is voor mij geen toegevoegde waarde.
Op naar zijn volgende roman!