beter vervolg

Over het eerste boek Maria Wern en de vermeende onschuld van schrijfster Anna Jansson was ik niet bepaald positief. Toch maar aan het vervolg Dansen op gloeiende kolen begonnen. Dat viel alleszins mee. Toch bedient Jansson zich naar mijn smaak nog te veel van onnodige quasi romantische passages die zo uit een of andere weekmakende tv serie zouden kunnen stammen. En daar weiger ik naar te kijken, laat staan dat soort bagger te moeten lezen. Het verhaal zit wel beter, logischer in elkaar en is af en toe best spannend. Gaandeweg ontstaat toch het 'who's done it' gevoel en wil je weten hoe eea afloopt. Met een beetje logica, analytisch vermogen etc krijg je meer en meer grip op de uiteindelijk 'uitslag', dus geen verrassende plotwendingen of verbaasde gezichten aan het eind. Voorspelbaar dus, wel vlot en toegankelijk geschreven (soms dus té met de romantische bagger, waaronder ook als frases die als subtiel erotisch moeten doorgaan), terwijl ik desondanks voor hoofdpersonage Maria Wren ondanks haar nukken enige sympathie kan opbrengen. Eindconclusie: Anna Jansson behoort niet tot de -brede- top van Scandinavische thriller schrijvers en twee Maria Wren boeken zijn mijn maximum...