spanning en vermaak

Het knappe van auteur Michael white is dat hij zich beperkt tot één genre. Je zou zijn boeken kunnen kwalificeren onder de algemene rubriek thrillers. Maar ze zijn historisch, dan weer hangend naar science fiction etc. Welk thema ook, zijn verhalen zijn goed, luchtig en vlot geschreven. In De Moordkunstenaar verweeft hij twee -in feite los van elkaar staande -verhalen ineen. Via brieven lezen we het -gefingeerde- verhaal van Jack the Ripper over de moorden die hij rond eind 19e eeuw in het Londonse Whitechapel uitvoerde. Hij ziet ze als kunstwerken op zich. Het hedendaagse verhaal draait om hetzelfde motief. Een gefrustreerde kunstenares voert een aantal moorden uit, waarbij de slachtoffers worden neergezet in een decor van een beroemd schilderij. Lugubere moorden waarvoor inspecteur Jack Pendragon geen afdoende verklaring heeft. Langzaam aan komt hij dichter tot de kern en White beschrijft dit proces op een uitdagende wijze. Pendragon's karakter is evenals dat van Jack the ripper, alias Wiiliam Sandler of Harry Tumbril -allen pseudonimen voor dezelfde man- het meest uitgewerkt. Dit in tegenstelling tot andere personages die een marginalere rol spelen. Niets mis mee: Ze staan voor wat ze moeten doen en dan is een uitgebreid gepsychologiseer overbodig. Maar het is geen psychologiestudieboek of overdadige bladvulling. Je weet net genoeg van ze om het doel van het boek -spanning en vermaak- te verwezenlijken. En daar gaat het toch om, anders had je wel voor vakliteratuur gekozen.