Tegenvallend vervolg

De acht van Katherine Neville was een intrigerend boek. Het eindige wat onbevredigend, altijd een escapepoint voor een auteur voor een mogelijk vervolg. Aanvankelijk was Neville dit niet van plan, maar ze bezweek voor de druk uit diverse hoeken. Helaas, want Het vuur valt tegen. Het heeft niet die onderhuidse spanning die De acht wel heeft, het vervolgverhaal zit gekunsteld in elkaar en is te ongeloofwaardig. Ik val zelf niet in herhalingen, want Anne Terwitscha heeft in een eerdere recensie ook mijn kritiek al prima verwoord. Ik stoorde me op een bepaald moment zelfs aan het kennelijk aanwezige super IQ mbt het oplossen van raadsels van hoofdpersoon Alexandra. Volkomen overbodig is ook de al in hoofdstuk 1 voor de hand liggende romance met haar (schaak)tegenspeler Vartan, die echter geheel niets ter zaken doende pas opleeft in de laatste hoofdstukken. De verschillende karakters zijn doorzichtig en ongeloofwaardig, zoals meesterkok Rodo. Goh, toevallig komt Alexandra daar bij in de leer, toevallig is hij mede een van de 'clan' genoten, toevallig super gewiekst etc. Telkens worden nieuwe, fantasierijke, maar gekunstelde barrières in de zoektocht van Alexandra opgeworpen. Niet het 'kijk eens hoe knap ik een dilemma (na dilemma, na dilemma) ik kan opwerpen' is graadmeter voor een goed boek -kunstenaars als Dan Brown uitgezonderd-, maar een goede, pakkende en geloofwaardige verhaallijn. Het is een hele zit om het 450 pagina's dikke boek uit te lezen. Je hoopt eindelijk op een helder, gedegen eind,. Maar zelfs dat zit er niet in. Geen open einde, maar een open gat. Toch niet nog een vervolg hoop ik.....