Een jammer-het-is-uit boek

Dit was voor mij de eerste kennismaking met de schrijfster Ingrid Oonincx, en ik kan wel zeggen, het is zeker niet het laatste boek wat ik van haar hand zal gaan lezen.

De proloog las ik als sneak preview hier op de Hebbansite en wilde gelijk weten hoe het verder ging, voor mij een goed teken, want het roept nieuwsgierigheid op naar het vervolg.
Een eigenschap die Simone, de onderzoeksjournalist ook heeft nadat ze op het sterfbed van haar moeder hoorde dat ze i.p.v. een zaaddonor, wel degelijk een vader had.
Het boek heeft 2 duidelijke verhaallijnen. De eerste het verhaal van de Deo Volente en zijn opvarende in 1987. Het tweede de zoektocht van Simone naar haar roots in 2001.
Er komen diverse personages voor in het boek, maar allemaal zijn ze op hun eigen manier uitgewerkt en hebben hun eigen sfeer gekregen, ook degene die een kleinere rol in het verhaal hebben. Dat is voor mij toch wel een voorwaarde voor een psychologische thriller.

De schrijfstijl van het boek is prettig, Geen lange zinnen en alledaags taalgebruik. De twee verhaallijnen zijn duidelijk in korte hoofdstukken gescheiden, dat leest prettig.
Een boek met veel aspecten: reizen, romance, avontuur, maar bovenal hoofdpersonen die je in je hart gaat sluiten.

De vraag, hoe dit gaat aflopen blijft zelfs na de laatste letter.
Dit boek vraag voor mij dan ook naar een vervolg.