Psychologisch spel

Dit was voor mij de eerste kennismaking met Samantha Stroombergen en ik kan je verzekeren dat dit niet het laatste boek is van haar wat ik ga lezen. M.a.w. dit boek is mij meer dan bevallen.

Rechercheur Léon Coeur stelt zijn moeilijke beslissing nog even uit, als hij een foto ontvangt, die hem 10 jaar terugbrengt, maar wel recent is.
Deze foto stuurt hem naar dezelfde plek als waar Lena Delfosse, een vriendin van zijn nicht Hanna is gevonden. Daar vindt hij het lichaam van een levenloos meisje dat op dezelfde manier is omgebracht als Lena.
Maar wie heeft het dit keer gedaan? De dader van Lena zit opgesloten in de extra beveiligde P.I. in Vugt, op de psychiatrische afdeling en laat weten dat hij er meer vanaf weet. Maar hij wil alleen met de getraumatiseerde Hanna praten
.
Ondanks dat Léon en Hanna niet aan deze zaak mogen werken, besluiten ze toch op onderzoek te gaan.

Hanna besluit haar angsten onder ogen te zien en stemt in met de gesprekken. Met veel pijn en moeite weet ze langzaam wat puzzelstukjes te ontdekken.
Ondertussen zit ook Léon niet stil en zorgt door zijn stappen een dramatische oplossing.

Met name hoe Hanna de confrontatie met haar angsten en de dader aanging vind ik ijzersterk beschreven. Dat kan alleen geschreven zijn na een uitgebreide recherche naar hoe trauma’s in een leven kunnen ingrijpen. Maar ook het psychologische spelletjes wat de dader achter de tralies speelt getuigt van goede recherche. Dat maakt dat een boek geloofwaardig overkomt en erg prettig om te lezen is.

De schrijfstijl maakt dat je vlot doorleest. Geen lange zinnen, alledaags taalgebruik, met korte hoofdstukken. Het eind is erg spannend en verrassend, waarbij ik wel een traantje heb weggepinkt.

Een boek wat ik met een ruime 4 sterren beoordeel en dat moet ik toch even kwijt, wat hebben we in Nederland toch geweldige thrillerschrijvers.