Spion op pensioen

“Voetsporen in de sneeuw” is John le Carré’s tweede roman (1962, oorspronkelijke titel “A Murder of Quality”), waarin ook voor de tweede maal de Engelse (inmiddels gepensioneerde) spion George Smiley als één van de hoofdpersonages terugkeert. De eerste maal was in “Telefoon voor de dode” (1961, “Call for the Dead”), in de derde roman “Spion aan de muur” (1963, “The Spy who Came in from the Cold”), die een bestseller en John le Carré’s doorbraak werd, gaat het weerom om de fictieve Britse intelligence organisatie, "The Circus", maar speelt George Smiley niet mee.

De uitwerking van de protagonisten werden in zekere zin geïnterpreteerd als een kritiek op de talrijke en succesvolle James Bondboeken. John le Carré’s “helden” zijn vaak realistischer en helemaal niet zo heroïsch, dit maakt ook dat zijn boeken geloofwaardiger overkomen.

In tegenstelling tot alle andere Smiley-boeken speelt “Voetsporen in de sneeuw” zich af buiten de spionagegemeenschap, in de academische wereld van exclusieve Engelse kostscholen.
Stella Rode, echtgenote van een leraar aan Carne, wordt dood gevonden, nadat ze kort tevoren in een brief aan Ailsa Brimley, redacteur van haar favoriete tijdschrift “Christian Voice”, had geschreven dat ze zich bedreigd voelde door haar man.
Ailsa Brimley roept de hulp in van haar vriend en voormalige oorlogscollega George Smiley.
Tegen het decor van een typische Engelse kostschool met haar keurslijf van eeuwenoude normen en waarden voert Smiley de zaak en wordt hij steeds meer geboeid door het karakter van Stella Rode.

Carne is een fictieve kostschool. Op sommige websites kan je lezen dat John le Carré zich geïnspireerd zou gevoeld hebben door zijn eigen schooljeugd bij St Andrew's Preparatory School en later bij Sherborne School. Hij zou daar ongelukkig zijn opgegroeid door het harde openbare schoolregime van die tijd en een hekel hebben gehad aan zijn disciplinaire huismeester.

Het verhaal in het boek heeft dus niets met spionage-toestanden te maken, en is eerder een karakterieel goed uitgediepte “whodunnit”.
Het niveau vind ik echter even goed als le Carré’s spionageklassiekers.