Golfballen met een lading.

Je zult maar lekker op een warme zondagmorgen alleen op de golfbaan van de golfclub in Drongen een baantje aan het slaan zijn en daar een lijk aantreffen. Dat overkwam René Vanderbilt. Eerst zag hij een hand die aan een man toebehoorde en ook in zijn linkerschouder het lemmet van een mes. Die hand werd ook gezien door de inmiddels gewaarschuwde politie-inspecteur Lara Colman die daar met haar collega commissaris Steve Stern was. Het lijk, met een in zijn mond gepropte golfbal, bleek te zijn van William Librecht. Een zesenzestig jarige psychiater die in Gent woonde. Hij was gehuwd geweest met Arlette Maris, maar inmiddels meer dan twintig jaar gescheiden. Al gauw kwamen de rechercheurs erachter dat Librecht bij leven van vrouwtjes hield. Colman en Stern vonden het dan ook niet verwonderlijk te horen dat dit ook tijdens zijn huwelijk met Arlette Maris zo was.

Terwijl Stern en Colman op een avond genoten van een prachtig vuurwerk, dat tijdens de feestdagen boven Gent werd afgestoken, ging te telefoon van Stern. Of hij maar onmiddellijk naar de Paddenhoek wilde komen was de vraag. Ter plaatse gekomen zag hij tegen een gevel het lichaam van een dode vrouw liggen. Opvallend waren haar rode lippen die fel afstaken tegen de in haar mond gestoken witte golfbal. Zij was in haar buik gestoken met een daar nog aanwezig mes. De dode vrouw betrof Sophie Braun. Bij leven was zij rechter bij de Gentse rechtbank en inmiddels gepensioneerd. Zij was bij veel politiemensen bekend. Het merk van de golfbal was een Pinnacle Rusch. Overigens niet hetzelfde merk dat in de mond van Librecht was aangetroffen. Maar wel het merk dat door Etienne Adams op de golfclub werd gebruikt. Mede daardoor werd hij als hoofdverdachte aangemerkt.

Het waren Stern en Colman die naar de woning van Patrick Begin, een andere potentiële verdachte, gingen. Terwijl Stern zich aan de voorzijde bevond ging Colman aan de andere zijde in een steegje kijken. Het zou immers de kompaan kunnen zijn die zij ook zochten. Maar terwijl Stern de hoek omliep om Colman te waarschuwen was zij in geen velden of wegen meer te zien. Stern ondernam nog een poging om haar te bellen. Tot zijn ontsteltenis hoorde hij in de daar aanwezige garage de beltoon van een rinkelende telefoon. Met de verdwijning van Colman waren de rapen gaar. En voor Stern een reden om er een tandje bij te zetten. Hoewel? Op enig moment liet zijn gezondheid hem ook nog even in de steek.

MOORD OP HOLE VIER werd geschreven door JAN SMETS en in 2022 uitgegeven bij Pelckmans uitgevers N.V. in België.
Het verhaal loopt vlot en is met passie geschreven. De auteur is in staat gebleken om de lezer steeds op het verkeerde been te zetten. Ik heb genoten van de veel voorkomende Belgische uitdrukkingen en de evenzoveel voorkomende typische Belgische zinnen. Opvallend zijn de personages van Steve Stern en Lara Colman. Respectievelijk commissaris en inspecteur van politie die als rechercheur persoonlijk aan het onderzoek deelnemen. Dat is in Nederland hoogst ongebruikelijk. Want daar geven mensen met een soortgelijke rang hoogstens leiding aan een onderzoek. Het plot is wel heel verrassend.