Een mulitimiljonair bedenkt een catastrofaal project ...

Een multimiljonair, Viktor Bronkhorst, met een ziek brein heeft een ingenieus plan, maar kan dit niet alleen uitvoeren. Heel selectief kiest hij zijn mededaders om zijn plan te verwezenlijken.
Hoe ver kan je gaan in de maatschappij om controle te krijgen over een hele bevolking ? Waar haalt Bronkhorst het idee van zijn plan vandaan ?
Aanvankelijk lijkt er weinig te gebeuren en komt het verhaal niet echt op gang : in de eerste hoofdstukken krijg je een beeld van verschillende personages en wordt je eigenlijk op een dwaalspoor gezet. Wie is nu eigenlijk het hoofdpersonage ? Pas na een aantal hoofdstukken krijgt de lezer het gevoel “mee” te zijn met de personages en begint het verhaal vlotter te verlopen. Hier en daar lijkt het alsof een ander personage als hoofdpersoon zal gevolgd worden, maar dit is uiteindelijk toch niet zo. Als alle puzzelstukjes gelegd zijn, is het duidelijk dat er maar 1 hoofdpersonage is.
Flashbacks worden duidelijk weergegeven door tijdsaanduiding. Denkpistes worden duidelijk aangegeven. Toch wordt de lezer als het ware op een dwaalspoor gezet, ook al weet je heel vlug wie de grootste misdadiger is. Het is interessant om via de denkwereld van Bronkhorst te weten te komen waarom hij zijn ingenieus plan heeft bedacht en hoe hij het uiteindelijk uitgevoerd heeft.
Maar de resultaten zijn ... pure waanzin ... Hoeveel slachtoffers vallen er nog vooraleer iemand het project kan stoppen ? Alhoewel dit project inderdaad realiteit kan zijn, daar valt niet aan te twijfelen, is de uitvoerbaarheid hopelijk toch nog niet voor morgen ....
“Waanidee” is zeker een goed verhaal, maar ergens heb je toch steeds het gevoel dat dit alles te onrealistisch overkomt. Deze thriller doet denken aan de thrillers van Robin Cook : ingenieuse plannen, bedacht door intelligente maar beslist zieke brains, waarbij meer en meer slachtoffers vallen ... in dit geval : héél veel slachtoffers !