Herkenbaar in deze tijd. Goed verhaal.

Voordat ik aan het boek begon, moet ik zeggen dat ik erg nieuwsgierig was. Ik heb de andere boeken van Marieke Nijkamp ook gelezen. Het boek 54 minuten, vond ik fantastisch. Daarentegen heb ik Zelfs als we zwijgen als laatste gelezen. Dit boek was voor mij niet erg geslaagd. Vandaar dat ik erg benieuwd was naar haar nieuwe boek Als de nacht verdwijnt.

Het valt gelijk op dat in dit boek het perspectief vanuit verschillende personages komt. Marieke laat verschillende personages aan het woord en het verhaal wordt vanuit verschillende hoeken bekeken. Een reden om dus goed te onthouden wie de personages zijn, want dit kan anders voor verwarring zorgen. Ik denk dat Marieke in dit boek een goede keuze heeft gemaakt door gebruik te maken van de verschillende perspectieven van personages. Gezien er in het huis verschillende minderjarigen zitten, met allemaal een andere mening, wordt het verhaal sterker door dit ook naar voren te laten komen. Je hebt hierdoor ook het idee dat je zelf een bewoner bent van het huis en je meegenomen wordt door de anderen.

Het hoofdthema van dit boek is een ziekte, een epidemie. Namelijk de pest. Als je dit niet zou weten van tevoren, zou dit boek ook prima over corona kunnen gaan. Nou is de pest meer een ziekte dat we kennen uit de middeleeuwen. Ik zou alleen denken dat het boek eerder vanuit het nu geschreven is, dan vanuit het verleden. Dit lijkt me ook iets logischer gezien er in het boek over mobiele telefoons gesproken wordt. Dat is natuurlijk iets van de tijd waar we nu in leven. Net als een epidemie. Zeker in de huidige tijd is het verhaal heel herkenbaar. De zorgen die er zijn, het lief en leed dat gedeeld wordt, de gesprekken die er zijn. Er worden telefoongesprekken weergegeven tussen de minderjarigen en onder andere familieleden. Telefoongesprekken waarvan ik denk dat deze ook in coronatijd plaats zouden kunnen vinden. Dat herkenbare raakt echt wel iets. Een mooi gekozen onderwerp kan niet anders zeggen. Dit maakt het boek ook wel origineel.

De gevolgen van de ziekte, die veroorzaakt en beschreven worden in het boek, maken van dit boek voor mij wel een thriller. Gezien er in het boek gesproken wordt over minderjarigen, is dit een echte young adult thriller. Met nadruk op young adult. Ik zou dit boek namelijk niet aanraden aan beginnende pubers. Ik denk dat er namelijk wat scenes zijn, die als schokkend kunnen worden ervaren. Ik zou dit boek zeker aanraden aan jongvolwassenen. Nou val ik zelf niet meer binnen deze leeftijdsgroep, dus voor anderen is dit boek ook zeker geschikt. Ik zeg hier wel bij dat je tegen spanning moet kunnen. Anders kan je dit boek beter overslaan. Het boek laat je nadenken over wat er nou echt belangrijk is in het leven. Daarnaast laat het boek je ook zien dat mensen niet altijd zo slecht zijn zoals je zou denken. Een les om met je mee te blijven dragen als je het mij vraagt. Het is naar mijn idee echt een boek waar je aan begint en waar je niet meer uitkomt. Boeken zoals je ze eigenlijk het liefste hebt.

Het enige minpunt dat ik kan bedenken, is dat het boek een soort open einde heeft. Iets wat niet helemaal mijn ding is. Het stoort verder niet en ik kan me er in dit geval wel bij neerleggen. Het past bij de huidige tijd. In deze huidige tijd leven we ook in een open einde. Niemand heeft enige idee wanneer het stopt. Heel toepasselijk.