Dit boek brengt je terug naar de realiteit

Voordat ik aan het boek begon, moet ik zeggen dat ik erg nieuwsgierig was. Ik lees vaker boeken met betrekking tot ziektes/ andere aandoeningen, maar het hebben van een beroerte zat daar nog niet tussen. Daarnaast lees ik niet erg vaak vertalingen. Gezien Duits lezen net te lastig voor mij is, bleef de vertaling over. Een leuke uitdaging en net even wat anders dan gewoonlijk.

Het boek begint al vrij snel met de beroerte zelf. Wat indruk op mij maakte, is dat de beste man zelf erg alert was. Hij had gelijk door dat de symptomen die hij kreeg niet veel goeds voorspelde. Ik ben er vrij zeker van dat door zijn eigen alertheid hij zijn leven te danken heeft. Ik vind het mooi hoe hij nog helder kan beschrijven wat er door hem heenging en de handelingen die volgde. Het is duidelijk dat het boek vooral tot stand is gekomen op basis van zijn eigen herinneringen. Ik vraag me ergens af of hij nog navraag heeft gedaan bij zijn netwerk. Ik ga ervanuit van niet.

Het hoofdthema van dit boek is het hebben van een ziekte, een beroerte. Er zijn meerdere thema's die daarnaast nog een rol spelen. Ouderschap komt duidelijk naar voren. Ziek of niet het zijn van een ouder gaat door. Hij betrekt het hele boek door zijn kinderen bij het proces. Ik vind het mooi te lezen dat hij zijn kinderen blijft betrekken bij wat er gebeurt. Er wordt niks mooier gemaakt dan het is en alles wordt uitgelegd. Ik denk dat er vele ouders zijn die dat niet zouden doen. Door dit wel te doen creëert hij dat de kinderen toenadering zoeken en hem kunnen helpen voor zover mogelijk. De band met zijn kinderen, verklaart ook de titel. Hamsters zoeken overal een uitweg. Iets wat vergelijkbaar is met een beroerte. Het vinden van een uitweg binnen de hersenen. Een ander thema dat duidelijk terugkomt is liefde. Zijn vriendin Sophie komt meerdere malen terug in het boek. Fijn om te zien dat zij hem blijft steunen en niet wegloopt. Aan het begin was er namelijk nog niet bekend hoe hij uit de beroerte zou komen.

Joachim deelt meerdere malen herinneringen, terwijl hij ligt in het ziekenhuis. Herinneringen met zijn broer, met zijn kinderen en met zijn vriendin. Je leest wel vaker dat bij mensen met een beroerte de vroegere herinneringen sterk blijven in het geheugen. Dat is ook op te merken in dit boek. Waar hij vergeet op welke afdeling hij ligt, vergeet hij niet waar hij geweest is met zijn broer en kan dit nog tot het kleinste detail aan toe vertellen.
Joachim laat in dit boek zien, dat je moet genieten van iedere dag omdat het zo voorbij kan zijn. Hij is er redelijk uitgekomen, maar dit geldt lang niet voor iedereen die een beroerte overkomt. Een boek wat denk ik mooi is om te lezen in deze tijd waarin iedereen boos lijkt te zijn. Dit boek brengt je terug naar de realiteit.

Het enige minpunt van dit boek slaat op de vertaling. Het zijn niet zozeer spelfouten waar ik mij aan ergerde, maar wel aan de moeilijke woorden die soms als vertaling zijn gebruikt. Woorden waarvan ik mij afvraag of er geen alternatief beschikbaar was. Mijn Duitse woordenschat is niet erg breed, maar de Nederlandse alternatieven waren niet altijd beter. Verder is dit een prachtig boek en is Joachim erg dicht bij zichzelf gebleven in het verhaal. Hij toont zijn zwakke en sterke punten. Dit toont veel moed en ik hoop dat hij nog veel verbeteringen mag maken. Het boek krijgt van mij 4 sterren.