Herhaling van zetten.

Net heb ik nog mijn recensie van haar eerste vertaalde boek "Het Donker " terug gelezen en er vielen een paar dingen op.
In plaats van kou is nu de warmte de natuurlijke vijand. Voor de rest blijft de setting hetzelfde: een afgelegen, moeilijk bereikbare setting, een groep mensen met allemaal hun eigen demonen en een moordenaar.
Wat mij heel erg opviel was dat , in tegenstelling tot voornoemde boek in dit verhaal karakters wat meer uitgediept waren. Daarentegen was het verhaal minder dan "Het Donker"
Voor mij was dit niet echt een thriller. Er wordt veel tijd genomen om ons kennis te laten maken met Zoey en het leven in de retraite.
De nadruk, zeker in het begin ligt bij het feit dat Zoey absoluut niet weet hoe en waarom zij in de retraite terecht is gekomen en wie dit allemaal bekostigd.
De schrijfster strooit wat kruimels rond waardoor je al gauw inziet dat er dingen niet kloppen in deze retraite.
Het verhaal loopt lekker door en je volgt m.n. de ontwikkeling van Zoey.
Het kantelpunt is een ceremonie in het verhaal waar de schrijfster wel heel lang bij stil staat en waarschijnlijk had zij het gevoel dat zij moest uitleggen wat de ceremonie allemaal inhield; dat duurde echt veel te lang en haalt de vaart uit het verhaal.
Vanaf dat punt rekt de schrijfster de spanningsboog op en ging, wat mij betreft gierend uit de bocht met een plotwending die ik al van mijlen ver zag aankomen.
Bij de laatste grote gebeurtenis trekt de schrijfster ALLE thriller clichés uit de kast die je maar kunt bedenken.
En als je dan denkt alles gehad te hebben volgt er een epiloog waarbij het glazuur van je tanden springt.
Toch 3 sterren daar het tot pagina 194 een zeer aangenaam mysterieus verhaal is.
Ik ben benieuwd of de schrijfster ons met haar volgend boek kan verrassen. Of kiest ze weer voor dezelfde paletstreken?
Wat mij ook nog opviel is dat er 2 joekels van fouten in het verhaal zitten. Ik weet niet of dit de schrijfster aan te rekenen is of de vertaler; het irriteerde mij echter bijzonder.