"Voor een seconde hoopte ik dat ik niet hoefde te liegen"

Wat een heerlijk boek.
Met genoegen ben ik in het leven van Lucy gedoken en de onwaarschijnlijke verhalen die zij beleefde.
De schrijfster weet het echter zo te draaien dat de gebeurtenissen aannemelijk worden en dat vindt ik zo machtig.
Het boek ziet er uitnodigend uit, goede kwaliteit papier, ligt lekker in de hand en geeft geen breuken in de rug. ( dat haat ik )
De voorkant is zelf ook uitnodigend met een mooie foto van een desolate woning omringt door bomen op een soort eilandje.

Leah Konen weet het voor elkaar te krijgen dat de personages die zij introduceert gaan leven en van het papier afspatten.
Er is een recensent die hier schreef dat het wel heel veel puzzel werk was. Ik heb het boek over mij heen laten komen en ben gewoon het verhaal ingestapt en heb mij laten meevoeren.
Waar ik het wel mee eens ben is dat tegen het einde er wel ineens heel veel onthullingen gedaan worden; daar moet je wel even je hoofd bijhouden. Echter, aangezien dat er nog een aantal pagina's over waren had ik het vermoeden dat het nog niet helemaal over was.
En dan deelt de schrijfster nog even een dreun uit die ik niet had zien aankomen.
Nee, ik ben zeer tevreden over het verhaal alleen vraag ik mij wel af of dit in de categorie Thriller valt. Maar ik denk dat dat er maar net aan ligt welke criteria je daar voor aanhoudt.