Afstandelijkheid als redding?

Ik heb net het boek van Marcel van Roosmalen uit. Op zich geen grote krachttoer; het e-book bevat 146 pagina's.
Maar wat een ongemak en vinger op de zere plek leggend valt er tussen de regels door te lezen. In dit boek beschrijft hij de neergang van zijn moeder die met vasculaire dementie en Alzheimer wordt gediagnostiseerd en dan ook nog met Corona wordt geconfronteerd.
Op heldere en pijnlijke manier slaagt hij erin om toch nog een glimlach op de mond van de lezer te toveren, alhoewel dat niet zo vaak gebeurd als bij zijn eerdere boeken.
Misschien omdat zijn moeder een mens van vlees en bloed is en het voor mij soms ook wat ongemakkelijk werd om over haar afdaling te lezen.
In zijn vorige boeken heb ik de moeder leren kennen als een vrouw met het hart op de tong en om haar nu terug te zien als iemand die de weg kwijt is en dat zich ook nog realiseert vond ik zeer pijnlijk.
Hij schrijft wel heel erg open en eerlijk over zijn schuldgevoel.
Het feit dat hij zijn moeder niet vaak meer bezoekt daar zij in feite al weg is.
Schuldgevoel naar zijn broer die ondanks zijn visuele handicap wel zijn moeder elke week bezoekt.
Schuldgevoel naar zijn zuster die het al zo druk heeft met haar gezin en baan in de zorg en toch tijd weet te maken voor haar moeder.
Het laatste hoofdstuk verteld je waar hij nu staat en kwam bij mij behoorlijk hard binnen maar tegelijkertijd heb ik daar ook begrip voor.
Dit boek is niet zo'n dijenkletser als zijn andere bevindingen rondom zijn moeder maar wel een zeer mooi en kwetsbaar monument voor de vrouw die hem op de wereld heeft gezet.