Nederlandse versie van De geheime tuin?

Kinderboeken lezen is me niet vreemd. Ik heb er aardig wat gelezen en voorgelezen, zowel privé als beroepsmatig. En als onderwijzer vond ik dat het mooiste vak op school. Samen met je groep een verhaal delen en dan zien dat je juist de niet-lezers ermee aan het lezen kreeg. Ze wilden weten hoe het verder gaat en die meester leest zo langzaam. Niet elke voorlezer is een goede, het is toch wel een kunst. En niet elk boek is geschikt om voor te lezen. Of beter: het ene boek leent zich er meer voor dan een ander.
Lampje is zo'n boek dat zich leent voor samen beleven. Het vergt van de ongeduldige, beweeglijke kinderen in het begin wel wat extra inspanning, maar daarna heb je ze. Want het verhaal neemt je mee. (Lees dan niet een kwartiertje voor, maar neem, zeker in het begin, daar ruim een half uur per keer voor.)
Vlot geschreven in een prettige, toegankelijke stijl, die doet denken aan het oeuvre van Joke van Leeuwen. Ook een zweempje van Guus Kuijers Mieke Mom komt voorbij. Het verhaal deed me eveneens sterk denken aan De geheime tuin van Frances Hodgson Burnett, maar dan met wat meer sprookjesachtige elementen. Niet direct mijn lievelingsgenre, maar gek genoeg neem je dat heel makkelijk voor lief.
Al met al een aanwinst in kinderboekenland.