Verslavende alledaagsheid

Het boek staat al een tijdje in de kast. Iets weerhield me ervan om het te lezen. De omslag? De korte beschrijving? Het nodigde in ieder geval niet uit.
Maar het moest er maar eens van komen. Het werd een verbazingwekkende ervaring. Om het maar kort samen te vatten: de alledaagsheid werkt verslavend.
Er gebeurt eigenlijk niets (bijzonders) in het boek. We volgen Karl Oves jeugd, waarin vooral een gewone, alledaagse jeugd beschreven wordt. Zijn relatie met zijn ouders, oudere broer, vriendjes en vriendinnetjes. Zijn beschrijvingen worden doorspekt met gedachten, gevoelens en filosofieën, die zelden of nooit opdringerig of langdradig zijn.
Knausgard verstaat de kunst om je mee te nemen in die alledaagsheid. Zijn stijl is erg toegankelijk. Het verhaal verveelde me nooit ondanks het feit dat er eigenlijk niks gebeurt.
Hoewel de behoefte er is om meteen deel twee te pakken, laat ik dat nu nog even aan me voorbij gaan. Mijn lees-to-do-list is nog erg lang. Maar als er zich weer een leuke lockdown aandient, dan kan het zomaar zijn dat ik de andere vijf delen ga bingreaden.