Knappe psychologische thriller

Na ‘Dag en nacht’ en ‘Slapeloos’ bezorgt de Duitste auteur Romy Hausmann haar lezers weer een knappe psychologische roman, ‘Een perfecte dag’.

Als Ann op een avond bij haar vader op bezoek is, wordt hij door de politie opgepakt. Walter wordt verdacht van moord op negen jonge meisjes gedurende de afgelopen dertien jaar. Omdat er op de plaatsen delict steeds rode linten werden aangetroffen, spreekt de media over De Berlijnse lintjesmoorden. De arrestatie en verdenking hebben een grote impact op Ann haar leven en relatie. Hoe voelt het als je vader wordt verdacht van deze gruwelijke feiten? Ann gelooft in zijn onschuld en gaat tot het uiterste om achter de waarheid te komen. Vindt ze steun bij Michelle, haar collega, of bij Jakob die toevallig op haar pad komt? En dan hangt er plots een rood lint om de oleander in de tuin…

‘Een perfecte dag’ wordt grotendeels vanuit Ann haar gezichtspunt verteld. Ze deelt haar gevoelens en gedachten met de lezer. Haar moeder is gestorven en ze vormt een echte twee-eenheid met haar vader. Angst, woede en ongeloof overheersen haar leven… want haar vader is betrouwbaar en heeft alles altijd onder controle. Nu hij in hechtenis is genomen, praat ze in gedachten veel met hem. Als lezer begrijp je absoluut waarom ze nu zelf het heft in handen neemt om haar vaders onschuld te bewijzen.

“De scheur die door mijn leven loopt sinds de arrestatie van mijn vader lijkt uit te komen in een krater die alsmaar wijder wordt en steeds grotere delen van mijn oude wereld opslokt. En misschien ook mijzelf.”

Het boek is knap opgebouwd. Naast de hoofdstukken vanuit Ann, zijn er ook hoofdstukken met de titel ‘Wij’ waarin de dader vertelt over zijn contact met de jonge meisjes. Dit gebeurt vaak in poetische zinnen waardoor er een mysterieuze en lugubere sfeer wordt opgeroepen. In de loop van het verhaal komen er ook weergaves van gespreksopnames tussen de dader en een (voor lange tijd toch) onbekend iemand. De hoofdstukken van Ann bevatten vaak ook dagboekfragmenten uit haar jeugd, waarin ze telkens een bepaald gevoel beschrijft.
Als lezer moet je dus steeds aandachtig blijven door de afwisseling in perspectief en ook door de sprongen tussen heden en verleden. Romy Hausmann zorgt er op deze manier wel voor dat de nieuwsgierigheid steeds aanwezig blijft.
De geloofwaardigheid is soms een beetje zoek door de vele toevalligheden en zijverhalen. Die passen natuurlijk wel in het geheel en zorgen voor de nodige spanning, maar zijn vaak net iets te uitgebreid. Het is zeker positief dat de focus vooral op het psychologische aspect ligt. Ieder heeft zo zijn eigen leugen en waarheid en ieders vertrouwen wordt hierbij zwaar op de proef gesteld. Wie wordt er belazerd door wie? Hierdoor zaait Romy Hoffman ook de nodige twijfel bij haar lezers.
Een kritische blik op de media die van sensatie houdt, de reactie van de omgeving bij een beschuldiging,… Knap hoe de auteur dit allemaal verwerkt in deze psychologische thriller! Het nawoord is zeker interessant voor de interpretatie van de gedachtengang van de dader, heel bijzonder.

“Wat je vader ook wel of niet heeft gedaan, het heeft niets met jou te maken. Jij bent een goed mens. Meestal in elk geval.”