Beklijvend en hoopvol tegelijk

Roisín O’Donnell neemt je in ‘Nest’ mee naar Ierland, de lente van 2018. Ciara heeft ogenschijnlijk alles wat haar hart begeert. Een knus huis, twee jonge dochtertjes en een hardwerkende echtgenoot. Maar achter de façade van huiselijk geluk schuilt een beklemmende werkelijkheid. Ryan, haar man, is heel manipulatief en dwingend. Twee jaar eerder verliet Ciara hem al eens, om toch weer terug te keren. Maar nu weet ze het zeker, deze situatie kan niet meer, het moet anders.

Met niets meer dan wat kleding van de waslijn en een klein beetje geld vlucht ze met haar dochtertjes, terwijl ze pas heeft ontdekt dat ze zwanger is. Wat volgt is een rauwe en indringende tocht langs tijdelijke verblijven. Ciara heeft geen huis, geen thuis. Ze heeft letterlijk en figuurlijk geen ruimte meer, want Ryan blijft haar ondertussen bestoken met berichten om haar te beïnvloeden.

Roisín O’Donnell haar schrijfstijl kruipt onder je huid. Vanaf de eerste pagina hangt er een onbehaaglijke sfeer. De manipulatie en minachting van Ryan zijn haast tastbaar. Ciara’s radeloosheid en twijfels worden zo invoelbaar neergezet dat je als lezer voortdurend met haar mee in dubio bent. Wat is het beste voor de kinderen? De onzekerheid van een opvangtehuis of de schijnveiligheid bij Ryan? De tweestrijd is beklemmend en pijnlijk herkenbaar. Gaandeweg kom je als lezer ook meer te weten over het verleden van Ciara, over haar familie, Ryans driftbuien, het sluipende emotionele misbruik. Maar ‘Nest’ toont ook het belang van mensen die voor je opkomen, zo hartverwarmend! En Ciara is een doorzetter. Want ondanks de administratieve rompslomp en geldzorgen blijft ze vechten voor haar kinderen en zichzelf.

Dit debuut van Roisín O’Donnnell is mooi uitgewerkt in een sterkte schrijfstijl. Het verhaal speelt zich af in Ierland, maar dit is niet het geboorteland van Ciara, dit versterkt de onthechting en eenzaamheid. Ook de symboliek van de kraai is zo mooi verwerkt in dit verhaal, knap bedacht!

Deze indringende roman zet aan tot nadenken over partnergeweld. “Weggaan is een ding, wegblijven is een ander verhaal.” Roisín O’Donnell maakt voelbaar waarom vertrekken enorm veel moed vergt. Beklijvend en hoopvol tegelijk.