Een zondagskind

“In, wat was het, vijf maanden tijd wordt er bij je ingebroken, word je bijna vermoord, en dan duikt er ook nog eens een skelet op in je tuin. Dat verzin je toch niet?”

De jonge Toby heeft een zorgeloos leventje. Carrière, leuke vriendin, welgestelde ouders, twee echte kameraden,… Maar na een avondje stappen verandert alles. Toby wordt ’s nachts in zijn appartement overvallen. Bij het gevecht raakt hij buiten bewustzijn en loopt hij een hersenbeschadiging op. Sindsdien is het een grote warboel in zijn hoofd. Geheugenverlies, woede en angst nemen zijn vertrouwde leven over.

“En dan zakte ik weer weg in die allesverslindende draaikolk, die steeds dieper en breder werd; er zat nu niet alleen angst in, maar ook kolkende woede, afkeer en verlies, van een omvang die ik nooit voor mogelijk had gehouden.”

Om afleiding en rust te vinden verhuist Toby met zijn vriendin Melissa naar Ivy House, een familienest. In zijn jeugd bracht Toby er veel tijd door met zijn nicht Suzanne en neef Leon. Ook nu is Ivy House nog steeds een ontmoetingsplaats voor de familie. Toby en Melissa nemer er de zorg voor Oom Hugo,die een hersentumor heeft en terminaal is, op zich.
Op een van de familiebijeenkomsten vinden Zach en Sally, de kinderen van Suzanne, een schedel in een uitgeholde boom.

“De schedel lag op zijn zijkant in het gras, tussen de kamilleborder en de schaduw van de iep. Een van de oogkassen zat vol zand en kleine, wittige, kronkelende worteltjes; de onderkaak was scheefgezakt waardoor het leek alsof de persoon in kwestie jankend was gestorven.”

Suzanne, Leon en Toby bespreken de verschillende scenario’s. Wat is er in het verleden in Ivy House gebeurd? Is er een link tussen de overval en de schedel? Ook nu gedragen ze zich nog steeds een beetje rebels met de nodige drank en drugs. Veel gekibbel, veel vermoedens… maar wie is er uiteindelijk te vertrouwen? Maken Suzanne en Leon misbruik van Toby zijn geheugenverlies of steunen ze elkaar?

In het begin van het verhaal was het zeker even wennen aan de zeer uitgebreide conversaties en beschrijvingen. Tana French overlaadt de lezer met details. Soms nuttig, vaak overbodig. Maar hierdoor krijg je wel een goed beeld van de personages en hun denkwereld.
Door zijn geheugenverlies is Toby als verteller van het verhaal onbetrouwbaar voor de lezer. Dit zorgt zowel voor spanning als voor verwarring.
Ik blijf een beetje vertwijfeld achter na het lezen van Een zondagskind. Hoewel ik vele aangename leesuren heb beleefd, mocht het verhaal voor mij korter en krachtiger zijn.

“Ik ben een zondagskind, ik kom altijd goed terecht.”