Achter de scheidingslijn

In de jaren zestig stonden de kinderen van de Aboriginals onder voogdij van de autoriteiten in Australië. Die konden zomaar jongens en meisjes onder de 18 jaar uit de gezinnen weghalen om ze een ‘heropvoeding’ te geven. Tony Birch, ook met een aboriginalachtergrond, verwerkt dit stukje geschiedenis in Het witte meisje.

Odette Brown zorgt al meer dan 10 jaar voor haar kleindochter Sissy. Ze wonen in een oude mijnaccomodatie in het dorpje Deane, achter de scheidingslijn die gevormd wordt door een uitgedroogde rivier. De kolonisten wonen aan de andere kant. In deze kleine gemeenschap is blijkbaar niet iedereen te vertrouwen en het verleden heeft diepe wonden nagelaten. De komst van sergeant Lowe bezorgt Odette grote onrust want hij wil zo snel mogelijk orde scheppen in het lot van de Aboriginalkinderen. Als Odette daarbovenop ook nog gezondheidsproblemen krijgt, moet ze een belangrijke beslissing nemen.

Het verhaal wordt langzaam opgebouwd. Toch is er steeds een onheilspellend gevoel aanwezig. Komt alles in orde met Odette en Sissy? Welke impact heeft de beslissing van de autoriteiten op hun leven? Waarom werd Sissy door haar moeder in de steek gelaten? Hoewel de vertelstijl eerder eenvoudig en simpel is, wordt er toch een knap beeld van de omgeving en de personages weergegeven. Sissy is jong en handelt vaak ondoordacht. Odette is zo zorgzaam, koppig en moedig! Ook krijgen een paar bewoners van Deane een belangrijke rol in het verhaal. Toch miste ik een beetje pit en kracht in het geheel.

‘Het witte meisje’ is een mooi verhaal over liefde en familie. Maar ook over uitsluiting en onderdrukking. Tony Birch sluit het boek af met een hoopvolle epiloog.