Indrukwekkend relaas

Javier Zamora vertelt in Solito hoe hij in 1999 op negenjarige leeftijd vluchtte van El Salvador naar Amerika. Het schrijven van dit boek behoort een stukje bij zijn verwerkingsproces en is meteen ook een mooie ode aan zijn familie en aan bepaalde mensen die hij tijdens zijn tocht leerde kennen.

Zijn vader vluchtte voor de burgeroorlog toen Javier twee jaar was en een paar jaar later volgde zijn moeder hem naar Californië. Javier groeide op in El Salvador bij zijn grootouders en tante, een liefdevolle familie. Om herenigd te worden met zijn ouders moet Javier vertrouwen op de mensensmokkelaars die hem, en andere vluchtelingen, begeleiden. Zijn opa reist een klein stukje mee met de groep, maar nadien staat Javier er alleen voor.

“Ik draai me om voor een knuffel. ‘Lo quiero mucho’, zeg ik tegen hem, voor het eerst. Het is ineens alsof ik groter ben. Ouder. Hij omhelst me. Zijn huid is warm. Zijn handen drukken tegen me aan, ik druk mijn handen tegen zijn rug. Ik heb mijn opa nog nooit zo omhelsd.”

Met de bus, de boot, in de laadbak van een pick-uptruck, te voet,… De helse tocht verloopt niet helemaal zoals gepland. Javier moet steeds vertrouwen op de anderen, in alle omstandigheden.

In dagboekvorm volg je als lezer de reis van Javier, vanuit zijn belevingswereld. In geuren en kleuren beschrijft hij zijn relaas. Hoe hij zijn familie mist, hoe hij vaak bang is, maar ook hoe hij een innige band opbouwt met een paar andere migranten. Zijn verslag is doorspekt met Spaanse woorden en uitdrukkingen. Meestal is de betekenis duidelijk door de context, maar soms werkt het ook een beetje storend.
Solito laat mij een beetje beduusd achter. Ik vind het echt onvoorstelbaar hoe zo’n kleine jongen deze tocht moest doorstaan. Zoveel moed en hoop! En dit is slechts één verhaal van de zovele vluchtelingen…