Vanuit het hart, zonder tierlantijntjes

'Ik ben dit dagboek begonnen, niet wetende waar dit heen gaat, maar het is me nu al duidelijk dat ik regelmatig woorden tekortkom om te beschrijven wat ik zie én voel. 2022. Hoe kan dit toch?'

Rox van der Helm, redacteur, hield tijdens de eerste vijftig dagen van de oorlog in Oekraïne een dagboek bij. Een verslag over wat ze elke dag op het nieuws hoort en ziet, aangevuld met haar gedachten en gevoelens. Haar frustratie en woede zijn echt voelbaar. Rox schrijft eerlijk, vanuit het hart en zonder tierlantijntjes.

Op een van haar reizen heeft ze Serhii leren kennen, een gids uit Kiev. Hij heeft Rox en haar vriend Theo toen een individuele rondleiding gegeven door Tsjernobyl. Nu zoekt ze terug contact met hem. Door de filmpjes die Serhii haar doorstuurt komt de gruwelijke werkelijkheid hard binnen.
De lezer maakt ook kennis met Mira, een jonge Russische vrouw. Zij vertelt over de restricties die worden opgelegd. Maar Rox merkt hoe Mira toch sterk wordt beïnvloed, alsof ze gehersenspoeld is.

“Waarom zijn mensen zo wreed, zo zielloos?”

Dit dagboek is zeer confronterend. Iedereen kent ondertussen die hartverscheurende oorlogsbeelden. Ongeloof, verdriet en onmacht. Maar wat doen wij? Iedereen reageert op een andere manier. Raakt het je, of staat het ver van je af? Hoe kijk je aan tegen de vluchtelingen?

‘Tranen in bed om Oekraïne’ is een persoonlijke visie, een ongezouten mening.

'Maar zullen we met elkaar afspreken dat we niet doen alsof een oorlog ver weg is en dat het niet belangrijk is?'