Lezersrecensie
De brandende zon
Het is 1986. Op de dag dat Olof Palme wordt doodgeschoten in Stockholm, ontvangt de politie in het kleine dorpje Tiarp een telefoontje van een man die zegt een vrouw te hebben vermoord. ‘Ik ga het weer doen’, wordt er gezegd en vervolgens wordt de verbinding verbroken.
De moord op Olof Palme zal Zweden voor altijd veranderen, maar voor politieagent Sven Jörgensson en zijn tienerzoon Vidar zal de zaak van de omgebrachte vrouw een levenslange obsessie worden. Het lijkt er namelijk op dat er meerdere vrouwen slachtoffer zijn geworden van de zogenaamde Tiarpman. Helaas zijn er weinig aanwijzingen, maar Sven zet de achtervolging in. Wie is deze moordenaar en wie wordt zijn volgende slachtoffer? Hoelang zal het duren voordat hij wordt ontmaskerd?
‘De brandende zon’ bestaat uit drie delen. Het eerste deel speelt zich af in 2019. Een schrijver keert terug naar zijn geboortedorp. Hier komt hij in contact met een ex-politieagente die met Sven Jörgensson heeft samengewerkt. Ze heeft niet meer lang te leven en laat de naam Sven Jörgensson vallen. De schrijver verdiept zich in het leven van deze agent en de moorden die lang geleden in Tiarp zijn gepleegd.
Vervolgens maak je een sprong naar het verleden en ga je naar het jaar 1986. In dit tweede deel leer je Sven Jörgensson en zijn zoon goed kennen. Sven ontdekt het eerste slachtoffer en raakt geobsedeerd door de moordenaar. Hij wil er alles aan doen om deze dader te vinden. Maar dan vallen er meer slachtoffers en ondertussen gaat het lichamelijk steeds slechter met Sven. Deze strijd wordt er goed op papier gezet en het wordt erg duidelijk dat Sven zeer gedreven en vasthoudend is. Ondertussen loopt hij ook rond met een zeer groot schuldgevoel. De band tussen zijn zoon en hem wordt ook goed onder de aandacht gebracht.
Van het jaar 1986 maak je een sprongetje naar 1988 en vervolgens naar 1991. Ondertussen wordt Sven steeds zieker, maar hij wil nog steeds de moordenaar pakken, hoe dan ook. Maar of hem dit gaat lukken?
Vervolgens speelt het verhaal zich weer in 2019 af. Er zijn ondertussen verschillende dingen gebeurd (dit is erg lastig om te vertellen zonder spoilers weg te geven} en de schrijver is een heleboel te weten gekomen over wat zich in het verleden precies heet afgespeeld. In dit derde deel zit dan ook de zeer verrassende plotwending, die ik erg goed vond!
‘De brandende zon’ is een langzaam opbouwend verhaal, maar de sfeer die er heerst is heel mysterieus en duister. De hele tijd vraag je je af wie de moordenaar is en of Sven de dader te pakken gaat krijgen. Je leeft mee met Sven, die overduidelijk ziek is, maar ook word je meegesleept in het verhaal. De schrijfstijl is namelijk erg beeldend.
Dit is wel een typische Scandinavische thriller, want het tempo ligt niet heel erg hoog. Toch wist dit verhaal mij van begin tot eind ontzettend te boeien. Christoffer Carlson heeft namelijk een ontzettend fijne schrijfstijl en het verhaal is ook gewoon mooi en soms zelfs wat ontroerend.
Ik ben er in ieder geval zeer positief over en ik kijk uit naar een volgend boek van deze auteur.
Beoordeling: 4,0/4,5 ⭐️