Dodelijke gelijkenis

Het is begin 1964 als een van de artsen van het Maryland Asylum for the Insane verminkt wordt aangetroffen in zijn eigen operatiezaal. Het lijkt erop dat hij het slachtoffer is geworden van een opzettelijk verkeerd uitgevoerde lobotomie, een ingreep waar hij zelf in gespecialiseerd was.

Leo Boorman, rechercheur Moordzaken in Baltimore, wordt op de zaak gezet, maar nog voordat het onderzoek echt is begonnen wordt er een volgend slachtoffer gevonden: ditmaal is het de hoofdzuster van het Asylum. Zij is eveneens ‘behandeld’ met een therapie die ze zelf toepaste op patiënten en heeft dat niet overleefd. Niet lang daarna volgen er nog meer doden.

Tegen de achtergrond van de Vietnamoorlog en een maatschappij die in de ban is van raciale spanningen gaat Boorman op jacht naar deze wrede seriemoordenaar. Een race tegen de klok die hem niet alleen de wereld van de psychiatrische instellingen in voert, maar hem ook op het spoor brengt van enkele zelfmoorden onder leerlingen van een katholieke meisjesschool en een onopgeloste moord op een non.

Dit is het eerste deel van een trilogie en ik ben aangenaam verrast! Het verhaal speelt zich af rond het jaar 1964 en het bevat gruwelijke moorden (en die worden er tijdens het lezen nogal wat gepleegd!). De schrijfstijl is ook heel prettig en ik zat al vrij snel in het verhaal. De omschrijving van de moorden vond ik echt goed en misschien dat sommige mensen het té vinden, maar ik houd wel van die spanning en gedetailleerde omschrijvingen.

De vraag is natuurlijk wie er achter deze daden zit en Leo Boorman wordt op deze zaak gezet. Ik vond het vooral interessant hoe de slachtoffers om het leven waren gekomen en naar het motief van deze dader. Toen ik de flaptekst las wist ik niet zeker of het 'mijn ding' zou zijn, maar ik heb echt enorm van dit verhaal genoten en kijk dus ook uit naar het volgende deel!

Beoordeling: 4,0 ⭐