Een zeer goede opvolger van De onderkant van sneeuw

Ik mocht Later als ik dood ben van Ilse Ruijters als #hebbanbuzz lezen. Een prachtige psychologische thriller. Het boek De onderkant van Sneeuw was haar debuut en daar had ik ook al van genoten en ik keek uit naar deze.

Elin ligt op de grond, gevangen in pijn, bloedend. Het leven stroomt uit haar lichaam. Balancerend tussen leven en dood herbeleeft ze haar verleden - hoe ze op een dag ontdekte dat haar bestaan een grote kluwen leugens was. En hoe ze de waarheid dacht te kunnen vinden door te gaan werken in een tbs-kliniek. Maar aan elk antwoord dat ze vond, hing een prijskaartje.

Elin denkt dat ze een zeer sterke vrouw is en alles op de rit heeft. Totdat ze op zoek gaat naar haar biologische vader. Ze breekt met haar vriend Vincent en gaat werken in een TBS kliniek, omdat ze te horen gekregen heeft dat haar vader een TBS’r zou zijn. Het werk valt haar zwaar. Ze krijgt Rem onder haar hoede, een TBS’r die ze moet gaan begeleiden. Ze komt steeds meer te weten omtrent haar vader. Uit alle onderzoeken blijkt dat haar hele leven uit leugens bestaat en ze raakt helemaal verward. Door de mensen van het TBS kliniek beseft ze hoe het verleden voor deze mensen hen gemaakt heeft tot hoe ze daar zijn. Gaat ze de waarheid ontdekken omtrent haar biologische vader?

Het boek bestaat uit korte hoofdstukken met verschillende verhaallijnen. De hoofdstukken zijn onderverdeeld in een tijdsbestek van 190 dagen. De personages zijn goed uitgewerkt.
Tijdens het lezen wordt je meegezogen in haar verhaal. Je wordt veel op het verkeerde been gezet en het plot vond ik zeer verrassend goed.

Later als ik dood ben is een boek waar je in begint te lezen, zonder het weg te kunnen leggen.