Niet echt een topper

Sophie Hannah heeft nogal een uitdaging aangenomen: laat Hercule Poirot weer leven. Ze schrijft detectives in de stijl van Agatha Christie met Hercule in de hoofdrol. Zonder zijn vaste kameraad kapitein Hastings (vind ik zelf jammer, ik vind Hastings zo aardig) maar met rechercheur Edward Catchpool. Het eerste boek (de momogrammoorden) vond ik goed, het tweede (de nieuwe erfgenaam) middelmatig, het derde (het mysterie van de drie kwarten) een topper, dus ik verheugde me op Kingfisher Hill. Laat het duidelijk zijn: Sophie Hannah is een ras-vertelster, ze heeft de typische Agatha Christie sfeer goed getroffen, inclusief landgoederen, mensen met rare trekjes, de pedante Hercule Poirot met zijn maniertjes plus families met geheimen en een heerlijke, amusante tante die blijft praten en zelfs Hercule Poirot op z'n vingers tikt. Het plot is goed, maar té gekunsteld, bedacht en het is ondenkbaar dat iemand in enkele seconden een beslissing neemt waaraan zoveel denkwerk ten grondslag ligt. Nee, ik wil niets verklappen. Maar op het einde was de oplossing ongeloofwaardig. Daarom drie sterren.