Niet wat ik van McFadden gewend ben

(Voorlopig) heb ik enkel nog maar thrillers gerecenseerd van Freida McFadden, oops. Ik heb ook meermaals gezegd dat ik een grote fan ben van de werken van McFadden. Daarom keek ik ernaar uit om opnieuw een boek te mogen lezen van de auteur. Deze keer was het de beurt aan De Crash.
En ik moet zeggen dat ik teleurgesteld ben.
Persoonlijk vind ik De Crash tot nu toe, een van de minste verhalen in de Freida Mcfadden Universe. Voor mij is dit niet het beste werk.

Het verhaal volgt de 8 maand zwangere Tegan, die haar leven en toekomst op orde wilt krijgen, daardoor beslist ze om op het advies van haar broer in te gaan en naar hem toe te gaan. Op de heen weg komt ze in een zware sneeuwstorm terecht en knalt Tegan tegen een boom. Gelukkig wordt ze tijdig gevonden en wordt ze ondergebracht en verzorgd door een behulpzaam stel. Alleen blijkt er iets niet te kloppen...

De flaptekst klonk opnieuw veelbelovend maar helaas kon het me niet bekoren. De verhaallijn was niet ijzersterk, ik voelde geen connectie met de personages en de climaxen waren voorspellend of bleven te lang weg. Naar mijn gevoel werd ook het middendeel te langdradig en het is zelf saai te noemen. De plottwist voelde ik deze keer wel aankomen en was zelf onrealistisch naar het einde toe. Alsof de auteur door deze zet het verhaal nog wilde proberen redden.

Conclusie: McFadden weet je altijd vanaf het begin in haar kluwen te krijgen en te misleiden met haar plot wendingen. Maar De Crash is voor mij geen hoogvlieger.