En ze leefde niet lang en gelukkig

Toen ik wat recensies opzocht van: Er was eens een gebroken hart, kwam ik tot de ontdekking dat er al een soort van voorgeschiedenis was. Namelijk de Caraval serie. Aangezien ik het boek geleend had bij de bib, besloot ik om er toch in te beginnen.

Natuurlijk weet ik niet of je echt genoodzaakt bent om de Caraval serie vooraf te lezen, maar Once upon a broken heart is prima te lezen en ik had niet zozeer het gevoel dat er iets belangrijks ontbrak.

Laat me ook even stilstaan bij de uitgaven die ik had. Het was de hardcover editie en wat is deze zo ontzettend mooi. De spredges op de zijkanten en de art op de binnenkant van de kaft maakt het boek nog magischer en betoverend! Ik denk dat ik veruit één van de mooiste uitgaves vind!

Van het begin tot het einde was dit verhaal magie. Je opent het boek en zoals Disney het kan, zo kan Stephanie Garber het ook. Ze trekt je zomaar in haar eigen gemaakte sprookjes wereld. De schrijfstijl, ondanks de fantasie wereld, leest Er was eens een gebroken hart, zeer vlot. Daarnaast is er in het boek gebruikt gemaakt van fijne illustraties en in vorm gegeven kranten artikelen.

De haatliefdesverhouding tussen Jack en Evageline is sterk naar voor gebracht waardoor een stevige dynamiek tussen beide personage ontstaat. Evangeline daarintegen, is een karakter waar iedereen bevriend mee wilt zijn. Ze is lief, beetje naïef, maar ze heeft een hart dat bloed voor iedereen waar ze een beetje sympathie voor voelt. In sommige gevallen kan ik me snel ergeren aan haast perfect lijkende personages. Alleen had ik dat met Evangeline Fox helemaal niet!

Ondanks het hele sprookjes en magie wereld, kent dit deel wat duistere randjes. Zo heeft verraad aan het langste rietje getrokken met leugens, valse listen en bedrog als gevolg. En jawel, gebroken harten terwijl Evangeline enkel maar haar: En ze leefde nog lang en gelukkig einde wou.