Prinsen, een doodnormale meid en dodelijke compenties

Mijn favoriete deel van het boek was de verboden romantiek en de driehoeksverhouding. Ooit was het hartstikke in de laatste trope, maar nu moeilijk te vinden dus ik vond de love triagle echt ontzettend leuk om te lezen. Gelukkig was het niet al te snoezelig. Integendeel, prinsen die verliefd worden op een gewone meid. Een wereld met magie en een dodelijke competitie.

Qua orginaliteit verliest het boek enkele punten. Als ik Powerless moet vergelijken met bestaande boeken dan was het voor mij: The Hunger Games meets A Court of Throne and Roses vs. Throne of Glass and deeply in love with the Red Queen. Bepaalde scènes gingen ook gewoon te snel. Dat je haast niet besefte dat ze bezig waren in een proef.

De personages daarin tegen zijn wel goed uitgewerkt en het systeem van Ilya, ook al is het niet heel orgineel, zorgt voor spanning. De perspectieve werden vanuit Paedyn en Kai verteld. Over dezelfde situatie krijg je de gedachten van beide te lezen. Ergens had ik een sympathie ontwikkeld voor beide hoofdpersonages. Vooral door hun achtergrond verhaal. Zij zijn een voorbeeld van wat liefde mogelijks kan doen vergeven.

Het verhaal was voor mij geen hoogvlieger en ook al zorgde het einde voor een prikkelende verlangen naar deel 2, geef ik toch de voorkeur aan andere boeken.