Ontberingen, vriendschappen en nieuwe inzichten

Dit reisverslag van ca 900 km lopen van Saint-Pied-de-Port naar Santiago de Compostella is een boeiend verhaal over loslaten, je geest leeg maken, pijn lijden als gevolg van een achillespees ontsteking of een dikke blaar, dagelijks lunchen met een stokbroodje en Café con Leche, mooie gesprekken met medepelgrims (’s avonds met een biertje en wijn er bij), en aan het eind van de dag zoeken naar een slaapplaats, vaak vol snurkende en zagende mensen in stapelbedden.
Hoewel ik al meer boeken over de Camino heb gelezen, heb ik ook dit boek weer met plezier gelezen, omdat de auteur ons deelgenoot maakt van zijn diepere gedachten, bij elke dag een Song of the Day en een citaat van de Tree of Wisdom vermeldt, en dagelijks een wijze les van een medepelgrim noteert. Terugkerend thema is dat zijn leven tot dan toe (op het moment van schrijven is de auteur 50 jaar) teveel op anderen is gericht en hij te weinig aan zich zelf is toegekomen. Daardoor is de spanning in zijn lijf steeds verder opgebouwd. Door te hard werken is ook zijn relatie in zwaar weer gekomen. Dat is wellicht de reden waarom je nergens leest over een telefoontje naar huis. In het nawoord, 5 jaar na voltooiing van zijn pelgrimstocht, vertelt de auteur dat hij thuis is weggegaan, afscheid van zijn partner heeft genomen, en zijn baan heeft opgezegd om zich volledig aan zijn schrijverschap te kunnen wijden. Hij volgt daarmee de belofte aan zichzelf op het eind van zijn dagboek: “Ik moet helemaal niets”.
Mij lijkt dat de tijd nemen om boeken te schrijven op zichzelf al een mooie vorm is van aan jezelf toekomen. Enige pretentie is de auteur niet vreemd, afgaand op wat hij noteert tijdens een bezoek aan de bibliotheek in Léon: “Het voelt als een opdracht van boven om met mijn boeken de deur naar de hemel voor mijn lezers te openen”. Hij geeft overigens meteen toe dat hij in zijn enthousiasme wel eens door slaat. Dat geldt wat mij betreft ook voor zijn uitspaak: ”Je moet bij de belangrijkste keuzes in het leven altijd je hart volgen, wat de consequenties voor anderen ook zijn”. Ik mis hier het dilemma dat je ook rekening met anderen hebt te houden. Je hoofd er bij houden lijkt me ook niet verkeerd.