Eigenlijk is dit geen spannend boek, eerder een fatalistisch gezinsdrama waar een paar doden in vallen.

De verhaallijn is nogal dun: twee werelden botsen met elkaar en daardoor worden beide werelden door mekaar geschud en nemen de levens die daardoor beïnvloedt worden een andere loop. Er wordt meer geïnsinueerd dan echt verteld maar de schrijfster(s) laten toch weinig ruimte voor interpretatie. De gebeurtenissen komen uit een script dat geen ruimte laat voor speling, alles lijkt op een donkere manier voorbeschikt.

Het boek is geschreven vanuit twee perspektieven die mekaar elke paar hoofdstukken afwisselen. Beide perspektieven zijn dat van een vrouw die een hele wereld vertegenwoordigt, deze werelden vertonen zowel een aantal parallellen maar vooral ook heel veel tegenstellingen. Het verloopt allemaal chronologisch met hier en daar een korte flashback ter verduidelijking van bepaalde handelingen of reacties van beide centrale vrouwen.
De eerste helft van het boek is vooral sfeerscheppend en toont dat de twee vrouwen elk op haar manier een hele moeilijke periode doormaken. Allebei leggen ze zich bij die situatie neer en proberen er toch het beste van te maken, met hoop op een betere toekomst.
Dan botsen hun werelden, komen ze in levensgevaar en moeten proberen te vluchten. Hun werelden scheiden zich weer en ondertussen zijn er twee doden gevallen. Maar daar is niets geheimzinnigs aan.
Helemaal op het einde is er een twist die hetgeen voordien gebeurde in een ander daglicht plaats.

Tijdens het lezen krijg je nooit een WOW-gevoel van "zo iets heb ik nu nog nooit gelezen". Toch blijkt achteraf dat het geheel wel degelijk een unieke invalshoek heeft en dat het hoe en waarom elders nog niet gebruikt werden.

Beide moorden maken dat de mogelijke verdere gebeurtenissen volgens de lopende verhaallijn plots onmogelijk worden en geven het verhaal dan ook een andere en onverwachte wending.
De confrontatie op de luchthaven op het einde is de eigenlijke climax en de spanning loopt dan eindelijk echt op. Maar het loopt af met een sisser. Dat wordt dan gevolgd door de onthulling uit het dagboek dat het hele derde deel van het boek in een totaal ander daglicht stelt.

Beide hoofspeelsters worden psychologisch goed getekend. Hun achtergrond wordt gedetailleerd weergegeven zodat hun denken en doen begrijpelijk wordt. Alle anderen zijn eerder stereotiepen waar vooral de slechte eigenschappen goed uit de verf komen. Koppig, wreed, eigenwijs en vooral egoïstisch.
Merkwaardig genoeg is alleen Rosalía levensecht, de anderen blijven eerder oppervlakkig en gekunsteld.

Beide centrale vrouwen spelen een onderdanige rol, de underdog. De gebeurtenissen dwingen hen om beslissingen te nemen en daden te stellen die volledig buiten hun karakter vallen. Voor allebei is het geluk van hun kinderen de drijfveer om boven zichzelf uit te groeien. Al de anderen worden op een bepaalde manier gepresenteerd en zij zullen niet meer veranderen. De dramatische gebeurtenissen spelen zich natuurlijk ook wel in een erg korte tijdsspanne af.

De rijke wereld waar men alles doet om het eigen egoïstische welzijn na te streven contrasteert sterk met de wereld van armoede en achterbuurten waar men alles doet om te overleven en misdaad haast vanzelfsprekend is. Dit is iets wat je dagelijks op tv in het nieuws kan vaststellen.
Ook de oppervlakkigheid is iets van deze tijd.
Ook het leven op zee, een luxejacht waar de spanningen tussen de opvarenden hoog oplopen, met zijn harde werk, weinig slaap, voortdurende angst voor aanvaringen doet de ogen openen voor wie een luxeleventje zoals op een cruiseschip verwacht.

Er zijn enkele spannende momenten maar niet in de zin zoals je oplopende spanning in een thriller verwacht. De toon is donker en het boek gaat vooral over spanningen binnen een gezin die tot gewelddadige uitbarstingen kunnen leiden. Het is eerder een dramatische spanning omdat je steeds voelt dat dit niet goed gaat aflopen en de verschillende personen er niets kiunnen tegen doen. In het laatste deel worden levens bedreigd wat het uiteraard spannend maakt. En er is de confrontatie op de luchthaven waar de spanning ten top wordt gevoerd.

De korte hoofdstukken en voortdurende perspektiefwisselingen zouden dit met de vele dialogen en denkprocessen interessant en vlot leesbaar moeten maken. Maar de oppervlakkigheid en het fatalisme maken het eerder vervelend en moeilijk om door te komen. Er worden wel zeiltermen gebruikt en beschrijvingen van de locaties waar aangelegd wordt maar dat blijft toch ook wel algemeen. Op die manier is het boek voor iedereen toegankelijk maar houdt het de aandacht niet vast. Ook het gebrek aan aktie maakt dit een alles behalve spannend verhaal. De quotes op de achterflap "pageturner" en "knallende, beklemmende thriller" lijken wel over een ander boek te gaan.

Ik had last om er door te geraken en viel regelmatig met het boek in de hand in slaap.