Vlotte schrijfstijl met een boeiend verhaal

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Ondanks dat ik al veel oorlogsboeken gelezen heb, heb ik nog niet eerder gelezen over een kamp in Amersfoort. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat ik niet wist dat hier een kamp geweest is. Dit maakt een boek voor mij altijd extra interessant.

Allereerst moet ik zeggen dat ik de titel niet zo heel goed bij het verhaal vind passen. Ik begrijp hem wel en kan hem ook wel plaatsen, echter, zonder te veel te willen spoileren, dit is zo’n klein geheel van het verhaal, dat ik een andere titel passender gevonden had.

Het is voor mij de eerste kennismaking met de schrijfstijl van Matthews en ik merkte al snel dat ze een vlotte en toegankelijke schrijfstijl heeft. Hierdoor kon ik me al snel helemaal in het verhaal inleven en werd het aan de kant leggen, om eten te maken en te eten, toch wel lastig. Ik wilde liever gewoon doorlezen. Het verhaal is opgebouwd uit verhalen die haar moeder haar verteld heeft, en die zij met fantasie aangevuld heeft. Dit wil zeggen dat het grootste deel toch echt werkelijk plaatsgevonden heeft en ik blijf hier toch iedere keer van gruwelen dat door de waanzinnige denkbeelden van één persoon zoveel mensen de dood ingejaagd zijn en in gruwelijke omstandigheden hebben moeten leven.

Maar dit verhaal gaat ook over moed en iets voor een ander over hebben. Frans komt iedere dag in het kamp om keukenafval op te halen en als hem op een dag door een gevangene gevraagd wordt om een briefje mee naar buiten te smokkelen, is dat het begin van vele briefjes. De moed van Frans, maar misschien nog wel meer van zijn kleine broertje Cas zijn groot, maar door de dankbaarheid die ze voor deze daad terug krijgen, zijn ze bereidt dit te blijven doen. Het is bijna niet te geloven wat zo’n korte boodschap op een klein stukje papier vaak er voor gezorgd heeft dat de gevangene de hoop niet verloor. En dat is heel veel waard, vooral als je in zo’n hel moet leven.

Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit Frans, zijn vriendin Saskia en kampgevangene Theo. Hierdoor wordt het verhaal niet te zwaar en kun je het verhaal onmogelijk aan de kant leggen. Je leert de personages erg goed kennen en je leeft heel erg met ze mee. Ik zat op bepaalde momenten echt op het puntje van mijn stoel, omdat ik bang was dat de plannen die ze gingen uitvoeren mis zouden lopen, met alle gevolgen van dien. Vooral Saskia vond ik ook een erg moedig personage. Als jonge vrouw, die een risico loopt om opgepakt te worden, besluit ze toch aan deze risicovolle onderneming mee te doen om zo hoop te bieden aan het uitzichtloze bestaan in het kamp.

Mocht je graag oorlogsboeken lezen, of hier mee willen beginnen? Dan kan ik alleen maar zeggen, pak dit boek heel snel op. Dit is toegankelijk geschreven en door de vlotte schrijfstijl is het niet aan de kant te leggen.