Lezersrecensie
Spanning opbouwen is een kunst en Laura Wood kan dat!
Als zilverdraad bij maanlicht is het vierde deel in de Agency for Scandalserie. Echter speelt dit deel zich voor/tijdens boek 1 af en daarom heeft het niet nummer 4 meegekregen maar 0,5.
Ik ben echt gek op deze serie: sterke vrouwen, duistere schandalen en grote bals. Het was jammer dat het Vogelnest niet voorkwam in dit deel, maar ik miste het eigenlijk niet en het was ook niet nodig. De personages Iris Grey en Nicholas Wynter komen wel voor in de eerdere delen, dus ik kende deze personages al wel oppervlakkig. Je kunt dit boek makkelijk losstaand lezen van de serie. Je mist dan geen informatie uit de andere delen.
Als zilverdraad bij maanlicht gaat over Iris Grey. Zij is na het mysterieuze overlijden van haar vader als kind weggevlucht van huis, weg bij haar stiefmoeder en stiefzussen. Ze komt in Londen terecht en gaat daar werken in het atelier van Madame Solange. Jaren later komt Nicholas Wynter daar met zijn zus een jurk kopen. Hij huurt haar in om de prins van Oostenrijk te verleiden. Nicholas wil wraak nemen op de prins, maar waarom blijft lang onduidelijk. Helena Scott-Holland is de stiefmoeder van Iris. Haar dochter Agatha zou moeten trouwen met deze prins. Iris werkt maar al te graag mee met Nicholas zijn plan om haar verschrikkelijke stiefmoeder te dwarsbomen, maar ze neemt hem niet in vertrouwen over haar eigen motieven.
Wat Laura Wood heel goed doet, is de spanning opbouwen. Je leest het verhaal vanuit Iris Grey. Je weet dus niet wat de motieven van Nicholas zijn en dat zorgt voor spanning. Ook komt Iris op een spannende plek terecht: haar ouderlijk huis. De vraag is telkens of haar stiefmoeder en stiefzussen haar herkennen of niet. Wood bouwt het verhaal laag voor laag op. Het is uiteindelijk best ingewikkeld namelijk, maar je wordt zo meegenomen in het verhaal dat je dat niet zo merkt. Ze heeft ook een erg prettige schrijfstijl.
Gelukkig valt er genoeg te lachen. De douairière (oma van Nicholas) is een nogal norse vrouw en dat is grappig. Daarnaast zijn er veel serieuze zaken, bijvoorbeeld omlaaggevallen adel die moet proberen goed te trouwen of de daden van haar stiefmoeder en het verdriet van Iris om haar eigen ouders. Toch blijft het boek vrij luchtig.
Ik zou dit boek zeker aanraden aan iedereen van 15+ die van sterke vrouwen en een lichte interesse in geschiedenis heeft.
Ik ben echt gek op deze serie: sterke vrouwen, duistere schandalen en grote bals. Het was jammer dat het Vogelnest niet voorkwam in dit deel, maar ik miste het eigenlijk niet en het was ook niet nodig. De personages Iris Grey en Nicholas Wynter komen wel voor in de eerdere delen, dus ik kende deze personages al wel oppervlakkig. Je kunt dit boek makkelijk losstaand lezen van de serie. Je mist dan geen informatie uit de andere delen.
Als zilverdraad bij maanlicht gaat over Iris Grey. Zij is na het mysterieuze overlijden van haar vader als kind weggevlucht van huis, weg bij haar stiefmoeder en stiefzussen. Ze komt in Londen terecht en gaat daar werken in het atelier van Madame Solange. Jaren later komt Nicholas Wynter daar met zijn zus een jurk kopen. Hij huurt haar in om de prins van Oostenrijk te verleiden. Nicholas wil wraak nemen op de prins, maar waarom blijft lang onduidelijk. Helena Scott-Holland is de stiefmoeder van Iris. Haar dochter Agatha zou moeten trouwen met deze prins. Iris werkt maar al te graag mee met Nicholas zijn plan om haar verschrikkelijke stiefmoeder te dwarsbomen, maar ze neemt hem niet in vertrouwen over haar eigen motieven.
Wat Laura Wood heel goed doet, is de spanning opbouwen. Je leest het verhaal vanuit Iris Grey. Je weet dus niet wat de motieven van Nicholas zijn en dat zorgt voor spanning. Ook komt Iris op een spannende plek terecht: haar ouderlijk huis. De vraag is telkens of haar stiefmoeder en stiefzussen haar herkennen of niet. Wood bouwt het verhaal laag voor laag op. Het is uiteindelijk best ingewikkeld namelijk, maar je wordt zo meegenomen in het verhaal dat je dat niet zo merkt. Ze heeft ook een erg prettige schrijfstijl.
Gelukkig valt er genoeg te lachen. De douairière (oma van Nicholas) is een nogal norse vrouw en dat is grappig. Daarnaast zijn er veel serieuze zaken, bijvoorbeeld omlaaggevallen adel die moet proberen goed te trouwen of de daden van haar stiefmoeder en het verdriet van Iris om haar eigen ouders. Toch blijft het boek vrij luchtig.
Ik zou dit boek zeker aanraden aan iedereen van 15+ die van sterke vrouwen en een lichte interesse in geschiedenis heeft.
1
Reageer op deze recensie
