Je grote liefde, hoeft niet je enige liefde te zijn

@vriendinnenboekenclub

Dit boek is het zevende deel in de serie. Zoals je ziet, geef ik het boek vier sterren. Ik ben dus enthousiast! Waarom? Lees dat hieronder. Maar pas op, dit stuk bevat spoilers.

Het verhaal in het heden gaat over Charlotte. Ze is Noorwegen ontvlucht vanwege familieperikelen. Lotte krijgt een baan aangeboden als chef-kok in een nieuw hotel in Oslo. In dat hotel ontmoet ze architect Harrison. Ze voelen zich steeds meer aangetrokken tot elkaar. Ook Harrison is op de vlucht voor zijn verleden. Dit stuk wordt heel goed en voorzichtig opgebouwd. Je merkt dat Soraya haar best heeft gedaan om dit respectvol te beschrijven, maar ook dat alle gevoelens er mogen zijn.

Het verhaal in het verleden speelt tussen 1950 en 1954. Amalie (de overgrootmoeder van Charlotte) ontmoet de man van haar dromen in een hotel aan de fjorden. Ze worden verliefd en ze raakt zwanger. Echter komen ze uit twee heel verschillende werelden: Oskar is de erfgenaam van het hotel waar Amalie werkt als kamermeisje. Hoewel de familie van Oskar tegen is, kiest hij toch voor haar. Deze problemen zorgen voor spanning. Je weet dat Amalie uiteindelijk naar Londen gaat, maar het blijft lang onduidelijk waarom en wanneer.

In het heden ligt Amalie in een hospice. Charlotte en haar oma laten het kistje zien en Amalie begint te vertellen over haar verleden en over de mannen van wie ze hield. De afwisseling tussen het heden en het verleden verloopt heel soepel. Alles wat Amalie vertelt, maken wij als lezers mee met Amalie in het verleden. Ik moet daarbij wel zeggen dat de tweede liefde van Amalie van heel ver al aan voelde komen. Ik denk dat er eerder in het verhaal iets minder hints in die richting gegeven hadden kunnen worden.

Het blijkt uiteindelijk dat je grote liefde, niet je enige liefde hoeft te zijn. Er is net zo goed ruimte voor een tweede liefde die heel anders kan zijn. Die boodschap vind ik echt prachtig en heeft Soraya zowel in het heden als het verleden erg goed uitgewerkt.

Er is nog één ding wat mij een beetje stoorde: de kaft van het boek. Op alle kaften van de boeken uit de serie zie je allemaal landschappen en huisjes die te maken hebben met het land en met het verhaal. Op deze kaft zie je inderdaad een Noors huisje, maar dat heeft niet te maken met dit verhaal. Wat mij betreft had een groot hotel aan de fjorden op de voorkant moeten staan.

Kortom, ik heb een paar kleine puntjes van kritiek. Maar het verhaal is fantastisch, goed geschreven en laat je echt meeleven. Ik kan niet wachten tot het laatste deel van de serie. Dan kunnen we het verhaal van Hope en Mia verwachten. Ook in dit verhaal kwam Hope terug en zijn suggesties van eerder bevestigd.

Dit boek is voor mij nr 3 uit de serie (na De Italiaanse dochter en De Zwitserse dochter)