Tegenvaller

Soms krijg je de kans een boek te recenseren waar je heel veel zin in hebt omdat de flaptekst en de cover veelbelovend zijn. “Over wezenloze zielen” is er zo een, het boek wordt aangekondigd als een Young Adult FairyTale Story en dat klinkt interessant..Bovendien is het boek toen het voor de eerse keer werd uitgeven bij een andere uitgever ook nog een genomineerd voor de Jonge Jury debuutprijs, dus ik ben erg benieuwd naar dit verhaal.

Het verhaal begint veelbelovend, je maakt kennis met de 19 jarige Sieglinde, die in een klein dorpje in het Zwarte Woud woont.Sieglinde is een apart meisje omdat ze er anders uit ziet dan de rest en bovendien is ze ongeschikt voor het huwelijk. Waarom, lees je in het verhaal.
Vlakbij het dorp staat de Nebelburg ,vroeger woonde daar een graaf maar die heeft niemand ooit gezien.Er gaan vreemde geruchten over het kasteel.
Op een dag besluiten de ouders van Sieglinde dat zij in het kasteel moet gaan werken omdat de graaf er weer zou zijn. Sieglinde accepteert dit. Het wordt het begin van een heel ander leven voor haar. Het klinkt als een mooi sprookje..

Sieglinde is een naïef en eigenwijs kind voor haar leeftijd, ze vloekt er op los alsof het de normaalste zaak van de wereld is en ze drinkt als een vent. Dit vind ik totaal niet passen bij het karakter van een sprookje. Ze is af en toe erg onnozel en komt in grote delen van het boek nogal ongeloofwaardig over. Ik kan me niet echt in haar verplaatsen. Wat een vreselijk karakter.

Het andere hoofdpersonage in het boek is de graaf. In eerste instantie komt hij over als een interessant karakter maar als snel kom je er achter dat hij niet onder doet voor Sieglinde qua vloeken en lompheid. Hij is zelfs nog erger met zijn seksuele uitspattingen. Ook met hem heb ik totaal niks, wat een akelig persoon.

Er zijn nog meer personages in het boek, de enige waar ik me enigszins in kan verplaatsen is Gerfried.

Doordat ik met geen van de karakters een klik heb, is het lastig om in het verhaal te blijven en je in hen in te leven. Het verhaal komt erg langzaam op gang en er zit naar mijn smaak veel te weinig actie en spanning in. Het kabbelt maar voort en op momenten dat je denk dat er nu wel wat spannends gaat gebeuren, is het alweer voorbij. Sieglinde moet bijvoorbeeld een aantal opdrachten doen, dat zou veel meer uitgewerkt kunnen worden zodat ze niet voorspelbaar zijn en het haar makkelijker wordt gemaakt. Het is nu echt ongeloofwaardig.
Dat vind ik jammer.
Ook het stuk over het bal vind ik nogal apart, is ook meer horror dan een sprookje. Voor mij niet passend bij het verhaal.

De verhaallijn is niet heel erg sterk, te voorspelbaar en heeft te weinig diepgang.
De karakters hebben niet of nauwelijks emoties, waardoor het nog ongeloofwaardiger overkomt.
Het eind van het verhaal komt nogal abrupt.. Al aan het begin van het boek had ik een idee hoe het verhaal zou aflopen, iets wat past bij een sprookje.Dat klopt niet helemaal wat er zit toch nog een hele kleine plottwist in die ik niet zag aankomen maar die ik ook totaal niet begrijp..waar komt dat ineens vandaan?

Wat ik wel goed vind aan het verhaal is de sfeer en de omgeving, die komen wel realistisch en sprookjesachtig over. Het kasteel en de kamers worden wel goed beschreven . Je ziet het zo voor je. Er komen ook fabeldieren zoals een faun en wolf in voor, dat maakt het een beetje magisch en sprookjesachtig. Daar had wat mij betreft wel meer van gemogen, het is tenslotte een sprookje.
Het verhaal lijkt op een combinatie tussen Assepoester en Dracula maar dan net iets anders.

Het zal duidelijk zijn dat ik dus niet zo erg enthousiast ben over dit boek dan ik dacht.
Er zit veel meer in als de karakters meer uitgediept worden en meer emoties krijgen. Het eind komt uit het niets en is verwarrend.
Doordat ik het verhaal eigenlijk met tegenzin heb gelezen, kan ik niet anders dan het verhaal een onvoldoende te geven, in cijfers een 5,5 en in sterren 2,5.