Indringend, triest maar soms ook ontroerend

'De Morgendans' is een roman over leven en dood.
Doch vooral over de dood

Een man wilde mij mijn agenda ontnemen, hij rukte er wild aan. Maar ik liet niet los. Niet loslaten, Marlijn, je mag niet loslaten, dacht ik. Ik was bang dat de man met mijn agenda, mijn ziel zou ontnemen. Ik zou onherroepelijk sterven. Onmiddellijk.

Marlijn is gestorven. Paul zijn vrouw. Paul is in de rouw. Hij moet loslaten maar hij weet niet hoe. Hij kan niet leven, niet functioneren zonder zijn vrouw. Hij kan niet accepteren dat Marlijn er niet meer is, zijn leven staat stil. Een man die geplaagd wordt door angstdromen en een gevangene blijft van zijn overleden vrouw. Totdat hij de beste vriendin van Marlijn tegenkomt, een zielsverwant. De chaos wordt eerst groter, in zijn hoofd, in het hoofd van de zielsverwant. Totdat Paul een keuze maakt.

In een wisselend perspectief worden heden en verleden met elkaar afgewisseld. Een verleden dat verteld over het ontstaan van hun liefde. Een heden dat verteld over een man die helemaal uit het lood geslagen door het overlijden van zijn vrouw, zijn zekerheid is weg, hij is het evenwicht totaal kwijt. 'De Morgendans' is met een bepaalde mate van snelheid geschreven, op een dansende wijze in een staccato ritme, een schrijfstijl die je moet aanspreken. Tastbaar worden de gevoelens en gedachten omschreven van iemand in rouw. De onzekerheid, de chaos in het hoofd, de chaos in het leven. De gevoelens van verdriet, onmacht, niet weten hoe verder te gaan.

'De Morgendans' is een mooie roman die je vanaf het begin zal meevoeren met het verhaal van Paul. Een verhaal dat de afhankelijkheid van een man beschrijft en dat je laat meeleven met zijn verdriet. Indringend, triest maar soms ook ontroerend. Toch, de wijze van vertellen maakt het mogelijk ook enige afstand te bewaren waardoor het niet te zwaar overkomt en door het ritme leest het vlot en soepel. Een verhaal over rouw, verdriet en loslaten dat pakt en raakt.