Te weinig gevoel

Ik werd bij dit boek vooral aangesproken door de originele opzet: de ene kant van het boek begint met het verhaal van Rita, de andere kant met het verhaal van Georges.
Het einde is in beide gevallen hetzelfde en al vanaf het begin duidelijk: ze voeren tegelijkertijd euthanasie uit, omdat Rita dement wordt, en Georges niet zonder haar verder wil.

Een mooi uitgangspunt. Maar daar blijft het bij. De opsplitsing in twee delen heeft weinig toegevoegde waarde, het verhaal had net zo goed lineair verteld kunnen worden. Zeker omdat Rita en Georges in hun ‘eigen’ deel niet de hele tijd zelf aan het woord zijn, delen van het verhaal worden bv. verteld door hun kinderen. Ook staat er een brief van Georges aan een goede vriend in het deel van Rita, een brief van Rita aan God in het deel van Georges. Het wordt zo een heel gekunstelde opsplitsing.

Over het onderwerp (heeft een mens recht op de keuze van zijn eigen dood?) kan veel gezegd worden, en dat wordt ook gedaan, tot vervelens toe eigenlijk. Het boek staat vol clichés over het leven en doodgaan, filosofische uitweidingen, en veel tegeltjeswijsheden bij elkaar geraapt.

Het aantal personages is niet bijzonder groot, en toch werd niemand daarvan echt goed uitgewerkt, ook de hoofdpersonages niet. Ik heb veel te weinig een idee gekregen wie Rita en Georges nu zijn, wie ze waren. Het boek draait vooral om twee grote geheimen die stilaan onthuld worden, en die beiden getekend hebben (en niet alleen hen).

Het boek raakte me eigenlijk op geen enkel moment. De filosofische uitweidingen overschaduwen voor mij het gevoel dat erin zit of had moeten zitten.

Ook de schrijfstijl was niet echt mijn ding, ik heb echt moeten zwoegen om het boek uit te lezen.
Een tegenvaller.