Saai en ingewikkeld verhaal

Het verhaal over deze Oekraïense familie lijkt wel bijzonder maar is het in wezen niet.
Wat deze familie heeft doorgemaakt zal met duizenden families in Oekraïne gebeurd zijn.
Lisa Weeda zelf is kennelijk erg geïnteresseerd in haar familiegeschiedenis, maar weet er helaas geen boeiend verhaal van te maken. Voor de lezer zou het interessant kunnen zijn om aan de hand van deze familie meer te weten te komen over de verschillende regimes die in Oekraïne en Rusland hebben geregeerd en hoe deze de bevolking hebben beïnvloed.
Historisch gezien levert het boek geen nieuwe inzichten op en het boek zou het dus moeten hebben van de beschrijving van de levens van een typische familie in deze omstandigheden.
Dat de hoofdstukken in het boek verspringen in de tijd hoeft geen bezwaar te zijn, maar m.i. gebeurt dat hier te vaak en is het nogal eens verwarrend in welke tijd we zijn aangeland. Bovendien is het boek gelardeerd met allerlei metafysische voorstellingen zoals de doden die veranderen in gouden herten met pijlen in de rug en een met zwart en rood beschilderde doek die als metafoor moet dienen (maar voor wat ?).
Het beperken van het grote aantal familienamen had ook de leesbaarheid ten goede kunnen komen, want nu zie je door de bomen het bos niet meer.
Voor een roman hoeven de familieleden immers niet overeen te komen met de werkelijkheid, de werkelijkheid wordt geschapen door het boek.
Voor iemand zoals ik, die sowieso niet bijzonder geïnteresseerd is in de geschiedenis van Rusland en Oekraïne, wordt het nog extra moeilijk om de 345 bladzijden van het boek door te ploegen.
Ik wil niet ontkennen dat het boek literaire kwaliteiten bezit en ik heb tevens de indruk dat in Lisa Weeda wel schrijverstalent aanwezig is, maar uiteindelijk gaat het er toch om hoe ik zelf de inhoud van het boek heb ervaren en dat is helaas niet zo best.
In het kort: Te veel familie, saai, geen spanning, humorloos en verwarrend.