Kunstwereld als de naakte kleren van de keizer

Bij toeval kwam ik dit boekje "Duel" tegen in een straatbibliotheekje. Joost Zwagerman is een bekend schrijver, maar het enige dat ik over hem wist, is dat hij ooit zelfmoord heeft gepleegd.
Dus toch maar eens iets van hem lezen, boekenweekgeschenk 2010.
Het thema van het boek bestaat uit de veronderstelling dat het eenvoudig is om een gerespecteerd en waardevol kunstwerk zodanig te kopiëren dat het mooier is dan het origineel. Dit wordt geïllustreerd door een werk van Rothko om te laten ruilen voor een kopie. Dit wordt heimelijk gedaan door een kopiïste, verbonden aan het Amsterdams Museum.
Het origineel (waarvan gedacht wordt dat het slechts een kopie is) zwerft door Europa en wordt door de directie van het Amsterdams Museum ergens in Oost-Europa aangetroffen aan de wand van een school.
In de loop van het verhaal komt het bedrog uit, maar dan is er al een boeiende speurtocht beschreven.
Het verhaal om het werk op te sporen en terug te krijgen in Amsterdam is vlot geschreven. Het loopt allemaal goed af. Aan het einde van het verhaal blijkt een vertegenwoordiger van het Moma in New York belangstelling te hebben voor het werk in een tentoonstelling. Hij is zeer onder de indruk van het door hem aanschouwde werk in Amsterdam (de kopie dus), dat hij dit als centrale plek in zijn tentoonstelling wil hebben......
Op een boeiende manier weet Joost Zwagerman af te rekenen met de idiote waarderingen die veel kunstwerken krijgen.
Kunstwerken krijgen tegenwoordig hun waardering vanwege hun zeldzaamheid, de plaatsen waar ze geweest zijn, voorlopers van een bepaalde stroming zijn, of door handige marketingtrucs.
Best begrijpelijk, maar ik heb me zelf vaak afgevraagd waarom er geen betere schilders dan van Gogh zouden zijn, die hetzelfde soort werk kunnen maken.
Joost Zwagerman heeft deze misstand op boeiende wijze aan de orde gesteld.