Een bundeling van saaie verhalen

Ondanks dat ik een liefhebber ben van korte verhalen, heb ik grote moeite om het belang van dit boek te onderkennen. Voor de volledigheid moet ik wel vermelden dat ik een andere uitgave heb gelezen, namelijk de uitgave uit 2004 in een vertaling van Rein Bloem (met hulp van Bindervoet en Henkes).
De verhalen beschrijven op een ongecompliceerde manier het leven van een groot aantal burgers uit de stad Dublin. Het leven van deze mensen is onverzorgd, brutaal en grof, maar het wordt niet duidelijk waarom dat zo specifiek voor Dubliners zou zijn. Het zal in veel Europese steden in het begin van de 20e eeuw niet veel anders zijn geweest.
De verhalen hebben geen duidelijke richting en komen aan het einde vaak op een dood punt aan, waarvan je je afvraagt waar de verrassing blijft. Kortom, het zijn verhalen zonder kop of staart die alleen wat beschrijvingen geven met af en toe wat humoristische dialogen.
Soms doen de verhalen denken aan de korte verhalen van Simon Carmiggelt, maar de verhalen van Carmiggelt hebben meestal nog wel een humoristische kant of bevatten een levensles.
James Joyce is wat mij betreft van zijn voetstuk gevallen, al moet ik zeggen dat ik nog nooit iets anders van hem gelezen heb.
Misschien moet ik Finnegans Wake maar eens proberen.
Een beroemde schrijver als James Joyce kan toch geen prutser zijn, zou je zo denken.