Te veel superlatieven

Een uitgebreid verhaal over een fietstocht door Zuid- en Noord-America. Het boek is een uitgebreid reisverslag van een tocht van 16.000 kilometer per fiets. Ik begrijp goed dat het een mooie ervaring is om zoiets te doen. De achterliggende reden voor een dergelijke tocht is te persoonlijk om te kunnen doorgronden. Het is als met het beklimmen van een hoge berg. Waarom doe je dat ? Antwoord : omdat hij er is.
Gedurende een periode van 7 weken op een vrachtschip vertoeven is weinig interessant, maar ook voor dat vrachtschip geldt dat dat schip er nu eenmaal is.
Nadat ik het boek voor de helft had gelezen, bekroop me toch het gevoel dat het wat te veel is om het helemaal uit te lezen. De herinnering aan een dergelijke reis is waarschijnlijk toch te persoonlijk. Een hoofdstukindeling die per land gerubriceerd zou zijn, had de lezer een keuze kunnen laten maken om een bepaald land er uit te kiezen.
Ik ben onder de indruk geraakt van de culturele, landschappelijke en sociale beschrijvingen van de gebieden waar ze doorheen reist. Dit moet gedaan zijn met een goed geheugen en met het maken van veel aantekeningen onderweg.
Zoals algemeen bekend, levert het reizen door een land op een onorthodoxe manier veel kortstondige contacten op. Het reizen per fiets door Zuid- en Noord-Amerika is daar geen uitzondering op.
Het beschrijven van alle ervaringen die Marica op zich heeft genomen is bewonderenswaardig te noemen. Het leest als een uitgebreid dagboek en als lezer word je intensief bij de reis betrokken.
De ondertitel van het boek is echter onjuist omdat Marica niet de wereld is rond gefietst en de helft van de tocht gezamenlijk met een zekere Bas heeft gefietst. Een voor mij nogal hinderlijk taalkundig verschijnsel in het boek is het bovenmatig gebruik van superlatieven in het boek. De meeste zaken worden beschreven in termen van "veel, enorm, echt, bijzonder, ongelooflijk, gewoon, immens, enz". Taalkundig een verschijnsel dat veel voorkomt in hedendaagse spreektaal, maar wat ik in een boek nogal storend vind en waardoor ik het een ster minder geef dan ik zou willen.
Als alle taalkundig onnodige opvulsels verwijderd zouden zijn, was het boek aanzienlijk korter en zou het in plaats van 430 bladzijden in 350 bladzijden beschreven kunnen worden.